ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2017

Όσιος Νικήτας ο εκ Θηβών(+23 Ιουνίου)

Εορτάζει στις 23 Ιουνίου
Στο ανθόσπαρτο περιβόλι της Βοιωτικής γης, άνθισε και η ευλογημένη ψυχή της Οσιακής μορφής του Αγίου Νικήτα του εκ Θηβών. Ο Όσιος γεννήθηκε στην πόλη των Θηβών στις αρχές του 11ου αιώνος. Οι γονείς του, πολύ πιστοί άνθρωποι, του γνώρισαν το Χριστό και σε ηλικία πέντε ετών τον οδήγησαν στο σχολείο της εποχής.


Περνώντας τα χρόνια και γνωρίζοντας την κοσμική παιδεία και την εκκλησιαστική γραμματεία, πιο έντονα πια αισθάνεται την ανάγκη να αναχωρήσει από τον κόσμο και να αφιερωθεί στο Θεό. Στα δεκαέξι του χρόνια, μαζί με τον αδελφό του, φεύγει κρυφά για το μοναστήρι του Θεοκλήτου και εκεί κείρεται μοναχός. Όμως ο ίδιος ζητά κάτι περισσότερο, η καρδιά του θερμά παρακαλά το Θεό να οδηγήσει τα βήματά του σε μία πιο έντονη πνευματική ζωή, ζητούσε λοιπόν ουσιαστικά την απόλυτη ησυχία και την πλήρη αφοσίωση στο Σωτήρα Χριστό. Όμως επειδή είναι νέος μοναχός, δεν τολμά να ζητήσει κάτι τέτοιο. Το κάνει αυτό θερμό αίτημα προσευχής.

  Κάποια στιγμή η προσευχή του εισακούγεται, η παράκληση του γίνεται δεκτή από τον ηγούμενο, ο οποίος ουσιαστικά έχει λάβει Θεία Εντολή από Άγγελο Κυρίου να μην αποτρέψει το μοναχό Νικήτα να φύγει για να δοκιμασθεί σε μεγαλύτερους αγώνες. ΄Ετσι και με την ευλογία του γέροντά του, οδηγεί τα βήματά του στην περιοχή της Οστείας (Χώστια – Πρόδρομος σήμερα). 

 Εκεί βρίσκει σπηλιά στο βουνό και ξεκινά τους Εισαγγελικούς του αγώνες. (Η περιοχή που ο Άγιος ασκήτευσε, κατά το Μακαριότατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο, είναι πλησίον της Ιεράς Μονής Ταξιαρχών των Χωστίων, προς το Σαράντι, υπάρχουν πολλές σπηλιές εκεί, πιθανώς εις μία από αυτές να είχε ασκητεύσει). 
Η φήμη του εξαπλώθηκε πολύ γρήγορα και εκατοντάδες ψυχές καθημερινά τον επισκέπτονταν, ζητώντας τις συμβουλές του, τον εμπιστεύονταν και με σιγουριά κατέθεταν τα προβλήματά τους με τη βεβαιότητα ότι είχαν μπροστά τους έναν Άγιο, που ακούγεται η προσευχή του στο Θρόνο του Χριστού. Οι αυξανόμενες ανάγκες οδήγησαν τον Όσιο να δημιουργήσει σε σπήλαιο, Ναό που τον αφιέρωσε στο Σωτήρα Χριστό. 

Η ζωή του πλέον είχε εξ ολοκλήρου αφιερωθεί στην προσευχή, στη νηστεία και στην ακτημοσύνη. Σχεδόν δεν αναπαυόταν ποτέ. Προσευχόταν γονατιστός και με τα μάτια γεμάτα δάκρυα, για όλους που του εμπιστεύονταν τα προβλήματά τους. Έφτανε σε τέτοια σημεία νηστείας, που ο βιογράφος του αναφέρει ότι τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή, εκτός από το Σάββατο και την Κυριακή, τις άλλες μέρες δεν έτρωγε τίποτε. 
Επειδή όμως οι Άγιοι ξεχωρίζουν για το μεγάλο χάρισμα της Διάκρισης, όταν τον επισκεπτόταν κάποιος προσκυνητής, για να αποφύγει τους επαίνους και τα σχόλια θαυμασμού, έτρωγε μαζί του. Όταν έμενε στη συνέχεια μόνος του συνέχιζε τον αγώνα της νηστείας. Όσον αφορά στην ακτημοσύνη, εφάρμοζε κατά γράμμα την Ευαγγελική ρήση για τους έχοντας τους δύο χιτώνας. Προσέφερε τα πάντα στους αδελφούς. 

Προσπαθούσε με κάθε δυνατό τρόπο να βοηθήσει τους έχοντας υλικές ανάγκες, δεν κρατούσε ούτε τα απαραίτητα ουσιαστικά για τον εαυτό του. Όλα αυτά τον έκαναν γνωστό σε χιλιάδες ψυχές, η προσέλευση προς τον Όσιο ήταν τεράστια. Αρχιερείς, Ιερείς, λαϊκοί, μοναχοί ζητούσαν τη συμβουλή του, την προσευχή του και εκείνος με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, που στολίζει όλες τις αγιασμένες ψυχές, τους καθοδηγούσε. Όχι φοβίζοντάς τους, αλλά ενισχύοντάς τους, μιλώντας για την Αγάπη του Θεού και για το Έλεος που Τον διακρίνει.

 Έτσι όλοι με αναπτερωμένες τις ελπίδες έφευγαν έχοντας ενισχυθεί πνευματικά πολλές φορές δε έχοντας λάβει και σωματικές ευεργεσίες, δηλ. θεραπεία στην ασθένεια που τους βασάνιζε «ει μόνον γαρ την χείρα αυτού τω ασθενούντι επετίθει, θάττον η νόσος υπεχώρει, είτε πυρετός ην ή ρίγος. Αλλά και πυρροί και δαιμονιώντες, τάχος της ιάσεως ετύγχανον και στεριφαίς δε γυναιξί, διά της προς αυτόν μετά πίστεως αιτήσεως, διά της αυτού μεσιτείας και δεήσεως, Χριστός ο Θεός ημών επικαμπτόμενος, παρείχεν εκάστη τούτων τον εκ της οσφύος καρπόν». Ήταν δε τέτοια η πίστη του στο Χριστό μας, που κάποτε επισκέφθηκε κάποιο μοναστήρι της περιοχής του, εκεί διαπίστωσε ότι ο ηγούμενος και οι μοναχοί είχαν παρασυρθεί από τις επίγειες μέριμνες και αμελούσαν το πνευματικό τους έργο. Τους μίλησε, τους συμβούλευσε, πάντα με την πατρική αγάπη που τον διέκρινε. Προσπάθησε να τους επαναφέρει στο σωστό πνευματικό δρόμο. 
Πρώτος Εορτασμός του Οσίου Νικήτα στο Ασκητήριό του

Αυτό γαλήνευσε τις ψυχές των μοναχών και όταν πήγε να φύγει, το παρακάλεσαν να μείνει για λίγο καιρό ακόμη μαζί τους. Τους άκουσε και όταν εκείνοι κατευθύνθηκαν στα διακονήματά τους, εκείνος μπήκε στο Ναό, γονάτισε και άρχισε ολόψυχα να προσεύχεται για τους αδελφούς που είχαν ξεφύγει από την πνευματική οδό. Τότε ο Θεός, ακούγοντας την προσευχή του, με Άγγελο, του προσέφερε υλικά αγαθά, εκείνος στη συνέχεια τα προσκόμισε στην Τράπεζα της Μονής. Όταν γύρισαν οι μοναχοί και κάθισαν να φάνε, εντυπωσιάστηκαν από τα προσφερόμενα αγαθά και έκπληκτοι ρωτούσαν να μάθουν πού βρέθηκαν. Τότε ο Όσιος με ταπείνωση τους διηγήθηκε το θαυμαστό γεγονός και τους εξήγησε ότι αυτό έγινε για να καταλάβουν ότι, ότι ζητούν από το Θεό, εκείνος απλόχερα θα τους το προσφέρει, αρκεί εκείνοι να έχουν στη ζωή τους πρώτα την πνευματική ανάταση και μετά την υλική τους επάρκεια.

 Έναν τέτοιο λοιπόν Άγιο, έχουμε και εμείς οι Βοιωτοί και πιο συγκεκριμένα χωρίς τοπικιστική διάθεση, διότι οι Άγιοι ανήκουν σε όλους τους Ορθοδόξους, οι Θηβαίοι. Να τον επικαλούμεθα, να ζητούμε τις πρεσβείες του, να αγωνιζόμαστε να τον μιμηθούμε. Και την ημέρα της κοιμήσεώς του, 23 Ιουνίου, που οι Ναοί εορτάζουν και λειτουργούν στην πόλη μας τη μνήμη του, να μη χάνουμε την ευκαιρία να τον προσεγγίζουμε περισσότερο, για να λάβουμε και εμείς, όπως οι τότε Χριστιανοί, τις πνευματικές του δωρεές και ευεργεσίες.

Λίγο πριν τον ερχομό του Χριστού...

Σε ποιον θα επιβλέψω; Σε ποιόν θα ρίξω βλέμμα συμπαθείας λέει Κύριος ο Θεός ; Σε ποιον άλλον παρά μόνον στον πτωχό και τον ταπεινό και τον περιφρονημένο απ’ τους ανθρώπους;"

Λίγο πριν τον ερχομό του Χριστού στον κόσμο οι άνθρωποι είχαν απομακρυνθεί απ’το Θεό , είχαν ξεχάσει τις φωνές των προφητών, είχαν κουραστεί να περιμένουν τη σωτηρία και ήταν παραδομένοι στο σκοτάδι της αμαρτίας και του θανάτου.Μια πραγματικότητα πού λίγο απέχει από τα σημερινά εσχατολογικά χρόνια της αποστασίας και του θανάτου.

Να όμως που μέσα στο κλίμα αυτό της απελπισίας υπάρχουν και άγιοι άνθρωποι που ζουν σύμφωνα με το θέλημα του Θεού.Αυτοί πού αποτελούνε το υπόλοιπο(λείμμα).

Αυτοί βαστάζουν συνήθως τα ονείδη και την περιφρόνηση του κόσμου. Και θεωρούνται μικροί και περιφρονημένοι και πολλές φορές καταραμένοι και ξεχασμένοι από τον Θεό, όταν βέβαια καταδεχτεί ο υψηλός καταξιωμένος κόσμος, ν ασχοληθεί μαζί τους.

Αυτοί όμως ζούν και υπομένουν με την προσμονή του Κυρίου και κάνουν την περιφρόνηση των άλλων και την απομόνωση τους από τους πολλούς, αγώνα εσωτερικό και κρυφή πάλη καλής αγωνίας στην ένδον καρδία τους.

Αυτοί θα δικαιωθούν και θα γεννήσουν προφήτες και δικαίους και θα αξιωθούν ακόμα και την θεοτοκία. Ζαχαρίας και Ελισάβετ, Ιωακείμ και Άννα, Άννα του Σαμουήλ, ο Συμεών και η του Φανουήλ, ο ληστής, η πόρνη και ο τελώνης, οι των αποστόλων πρώτοι και έσχατοι για τον κόσμο.

Αυτός κατεβάζει το δυναστικό πνεύμα από τον θρόνο της υπεροχής και ανυψώνει τους ταπεινούς!Αυτός εκείνους πού ζουν με την πείνα Του, τους γεμίζει με πληρότητα και όσους είναι αυτάρκεις από τον εαυτούλη τους , τους ξαποστέλνει άδειους και κενούς.Αυτός αφαιρεί κάθε δάκρυ από όσους πόνεσαν και δίνει την χαρά σε όσους δεν έπαψαν να στηρίζονται σε Αυτόν. Αυτός ποιεί πολύτεκνο σε αρετές όποιον γονάτισε και πίστεψε σε Αυτόν με πνεύμα συντετριμμένον και αφήνει ξηρά και άγονη την γή πού δεν ποτίστηκε με δάκρυα.

ΕΥΦΡΑΝΘΗΤΙ, στεῖρα ἡ οὐ τίκτουσα, ρῆξον καὶ βόησον, ἡ οὐκ ὠδίνουσα, ὅτι πολλὰ τὰ τέκνα τῆς ἐρήμου μᾶλλον ἢ τῆς ἐχούσης τὸν ἄνδρα!

Μνήμη όλων των εν Κρήτη μαρτυρησάντων για την πίστη του Χριστού και την πατρίδα κατά την Επανάσταση του 1821

Άγιοι Γεράσιμος Κρήτης, Νεόφυτος Κνωσσού, Ιωακείμ Χερσονήσου, Ιερόθεος Λάμπης, Ζαχαρίας Σητείας, Ιωακείμ Πέτρας, Γεράσιμος Ρεθύμνης, Καλλίνικος Κυδωνίας, Μελχισεδέκ Κισάμου, Καλλίνικος Διοπόλεως και των συν αυτοίς αθλησάντων κληρικών και λαΐκών εν έτεσιν 1821 και 1822


Στις 23 Ιουνίου 1821 έγινε Σύνοδος στη Μητρόπολη της Κρήτης, στο ναό του Αγίου Μηνά κατά την οποία ο Επίσκοπος Κρήτης άρχισε να διαβάζει ένα γράμμα απεσταλμένο από το βεζύρη. Οι εχθροί καιροφυλακτούντες, όρμησαν στο ναό και φόνευσαν τους Αρχιερείς, δεκαεπτά ιερείς και πέντε αγιορείτες πατέρες από τη μονή Βατοπαιδίου, που είχαν προσκομίσει στο Μέγα Κάστρο για προσκύνηση κατά της επιδημίας της πανώλης τίμια λείψανα και την Αγία Ζώνη της Υπεραγίας Θεοτόκου. Επίσης φόνευσαν ως τριακόσιους παρευρεθέντες Χριστιανούς. Από εκεί διασπαρέντες στην πόλη εδίωκαν τους λοιπούς Χριστιανούς φονεύοντες ανηλεώς όσους απαντούσαν στους δρόμους, όπου συνάντησαν και τον Επίσκοπο Λάμπης Ιερόθεο, τον οποίο φόνευσαν μετά του διακόνου του. Την επομένη μέρα στο χωριό Επάνω Φουρνή, όπου ήταν η έδρα της Επισκοπής Πέτρας, ετυφεκίσθηκε ο Αρχιερεύς αυτής Ιωακείμ έξω από τον ιερό ναό της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Η πρώτη επίσημη της γιορτής έγινε στις 11 Νοεμβρίου 2000 στον καθεδρικό ναό του Αγίου Μηνά στο Ηράκλειο.

Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

ΑΓΡΙΠΠΙΝΑ ΑΓΡΥΠΝΟΥΣΑ!

Αποτέλεσμα εικόνας για АГРИППИНА РИМЛЯНЫНЯ, МЦ.

Πλησθεῖσα δεινῶν τραυμάτων ἐκ τυμμάτων,
Πολλῶν μετέσχε στεμμάτων Ἀγριππῖνα.
Εἰκάδι θεινομένη τριτάτῃ θάνεν Ἀγριππῖνα.


  Η Αγία Αγριππίνα γεννήθηκε κι εξεμέτρησε μαρτυρικώς το ζην στην Ρώμη το 262. Από την τρυφεράν ηλικία της ανέπτυξε γνήσιο χριστιανικό φρόνημα, αφιερωθείσα στην υπηρεσία του ηγαπημένου της Ιησού. Προς τούτο διέθεσε όλη την περιουσία της για την ανακούφιση των πτωχών. φλεγομένη υπό του θείου έρωτος έγινε νύμφη Χριστού. 
Ανάλαφρη και απερίσπαστη από οικογενειακές υποχρεώσεις, πρώτη ανταποκρινόταν στις ανάγκες της Εκκλησίας της Ρώμης, νύκτα και ημέρα. Δεν προσέφερε μόνον υλικά αγαθά στην τοπικήν Εκκλησίαν, αλλά και πνευματικά διδάσκοντας την πίστη και οδηγώντας στους δρόμους της αληθείας πλήθη πεπλανημένων.
Αποτέλεσμα εικόνας για АГРИППИНА РИМЛЯНЫНЯ, МЦ.
Η θεάρεστη δράση της επέσυρε την μήνη των κρατούντων. Το 262 την κατέδωσαν ως ανατροπέα της πατροπαραδότου λατρείας των ειδώλων.
 Η Αγία αποδέχθηκε τις άκρως τιμητικές καταγγελίες, ομολογήσασα την πίστη της εις τον Χριστόν, με ανδρείο φρόνημα. Αποτέλεσμα της ευθαρσούς ομολογίας, ήτο να μαστιγωθή με βαναυσότητα. Παρέμεινε σταθερή στην τρισευλογημένη Πίστη της. Όταν οι αρχές επείσθησαν ότι αδυνατούν να κάμψουν το αγωνιστικό φρόνημά της, την υπέβαλαν σε νέο κύκλο φρικτών βασανιστηρίων, κατά την διάρκεια των οποίων το ευλογημένο σώμα της δεν άντεξε και έγειρε να αναπαυθή, με την ψυχή της να κατευθύνεται προς τον Θρόνον του Υψίστου Θεού!.. 
Τρεις Χριστιανές –η Βάσσα, η Παύλα και η Αγαθονίκη- παρέλαβαν το σεπτό μαρτυρικό σκήνωμά της και ύστερα από αρκετή περιπλάνηση κατέληξαν στην Σικελίαν, όπου και το ενταφίασαν πρεπόντως.Η μνήμη της τιμάται στις 23 Ιουνίου

Δακρύζει η εικόνα της Αγίας Παρασκευής της Επιβατηνής

Αποτέλεσμα εικόνας για icoana sfintei parascheva a lacrimat
Εικόνα της Αγίας Παρασκευής της Επιβατινής άρχισε να κλαίει στην Εκκλησία Fair, που βρίσκεται στο ιστορικό κέντρο του Ταργκοβίστε.
Αποτέλεσμα εικόνας για icoana sfintei parascheva a lacrimat
Η εικόνα της Αγίας Παρασκευής άρχισε να κλαίει από τη Δευτέρα το μεσημέρι της 19ης Ιουνίου 2017. Πιστοί προσευχόντουσαν όταν ξαφνικά, παρατήρησαν δάκρυα στο πρόσωπο της Αγίας. 
Αποτέλεσμα εικόνας για icoana sfintei parascheva a lacrimat
Η είδηση εξαπλώθηκε γρήγορα και εκατοντάδες έσπευσαν να προσκυνήσουν την θαυματουργή εικόνα. Πολλοί πιστεύουν ότι αυτό είναι ένα θεικό σημάδι, πριν από μια δύσκολη κατάσταση.
Αποτέλεσμα εικόνας για moastele sfintei parascheva
Σύμφωνα με τον ιερέα της ενορίας το λείψανο της Αγίας Παρασκευής της Επιβατινής  είχαν φιλοξενηθεί σε αυτόν τον ναό παλαιότερα ενώ η εικόνα δεν είναι η πρώτη φορά που δακρύζει(είναι η τρίτη φορά).

Το Τιργκόβιστε είναι πόλη της Ρουμανίας, πρωτεύουσα της επαρχίας Ντιμπόβιτσα, 80 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Βουκουρεστίου.

Μετάφραση και επιμέλεια κειμένου choratouaxoritou

Αποτέλεσμα εικόνας για sfintei parascheva
Περισσότερα για την μεγάλη αυτή Αγία,το άφθαρτο λείψανο της οποίας βρίσκεται στο Ιάσιο της Ρουμανίας στο παρακάτω λινκ

Εάν δεν βρεις τον Χριστό σε αυτήν την ζωή.δεν θα Τον βρεις ούτε στην άλλη.



 Προσπαθούμε κάθε στιγμή για το μέλλον μας. Αγωνιούμε για την στιγμή που θα ζήσουμε. Χτίζουμε σπίτια, εργαζόμαστε, αποθηκεύουμε πράγματα, μεριμνούμε τόσο προσεκτικά για το μέλλον μας.
Μιλούμε για τον Θεό και Τον θέλουμε Αρωγό για το μέλλον μας. Θέλουμε
έναν Θεό που θα γεμίσει τις τσέπες μας, τις αποθήκες τροφίμων του σπιτιού μας, που θα εξασφαλίσει το αύριο των παιδιών μας.
Και όλο ζητάμε. Και δεν χαιρόμαστε την στιγμή που ζούμε που περνά στο παρελθόν μας.
Φθάνει πια τόσα θελήματα.
Φθάνει πια τόση κρίση και άγχος.

Όποιος θέλει μπορεί να ζήσει το τώρα, το σήμερα, τον Ίδιο τον Θεό και να χαρεί, να ειρηνεύσει και να μην ανησυχεί για το αύριο. Να εργάζεται πιο ήρεμα, να ζει πιο όμορφα και ειρηνικά. Να ψάχνει για δουλειά με εμπιστοσύνη στον Θεό και με χαρά.
Η ζωή είναι πολύ μικρή για να μην την χαίρεσαι και να μην ποθείς να την ζήσεις. Και ο Χριστός είναι Ζωή, Χαρά, Ελπίδα που από αυτή την στιγμή που σου μιλάω

Οι Όσιοι Χριστόφορος και Πήγων στο χωριό Κούρδακας της Πάφου




Βόρεια του μέχρι πρόσφατα εγκατελειμμένου πολύ μικρού τουρκοκυπριακού χωριού Κούρδακας της επαρχείας Πάφου, σε απόσταση γύρο στο ενάμισυ χιλιόμετρο από το χωριό Πολέμι, βρίσκονται δύο τοποθεσίες σε κάποιο βαθύ αργάκι (χείμαρος). 

Η μία λέγεται «Άγιος Χριστόφορος» και η άλλη εκεί κοντά λέγεται «Άγιος Επήγων ή Πήγων». Η μία από τις δύο - ίσως του Αγίου Επήγοντος - υπάρχει και αναβλύζει θειούχο ιαματικό νερό. Επίσης και στη τοποθεσία «Άγιος Χριστόφορος» υπάρχει επιφανειακό νερό, που αποδεικνύεται από τα ποιο πάνω ότι απ΄αυτά τα αναβλύζοντα νερά πρέπει να έπιναν και οι ανωτέρω Όσιοι. Πολλοί από τους κατοίκους των γειτονικών χωριών Λετύμπου και Χούλου, γνωρίζουν τις τοποθεσίες αυτές με την ονομασία τα «Αγιάσματα».

Σ΄αυτές τις τοποθεσίες ασκήτεψαν και έζησαν οι Όσιοι με προσευχή και νηστεία, κατανικώντας τα ποικίλα πάθη. Σύμφωνα με τον Κύπριο χρονικογράφο Λεόντιο Μαχαιρά οι δύο αυτοί Άγιοι ήρθαν στη Κύπρο ως πρόσφυγες από τη Παλαιστίνη, μετά από τη κατάκτηση αυτής της χώρας από τους Άραβες. Στο κατάλογό του ο Μαχαιράς για τους Αγίους που ήλθαν στη Κύπρο από τη Παλαιστίνη αναφέρει: «Εις τον Κούρδακαν ο Άγιος Πήγων και ο Άγιος Χριστόφορος». Δεν σώζονται τα ασκητήριά τους, αλλά ούτε και οι εκκλησίες τους, που πρέπει να ήταν δύο, διότι δύο είναι και οι τοποθεσίες με τα ονόματά τους.

Το χωριό Κούρδακας εκατοικείτο από χριστιανούς τον 15ον αιώνα που γράφει τις πληροφορίες για τους Αγίους αυτούς ο Μαχαιράς. Πρίν όμως το 1974, εκατοικείτο από Τουρκοκύπριους οι οποίοι δεν άφησαν ούτε καν τα ερείπια των εκκλησιών των Αγίων αυτών. Για το λόγο ότι το χωριό σταμάτησε να κατοικείται από χριστιανούς και επειδή οι εκκλησίες των Αγίων έχουν κατεδαφιστεί από τους Τούρκους πριν από αιώνες, σήμερα είναι άγνωστο πότε εορτάζονταν οι δύο αυτοί Όσιοι.

Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017

Άνθρωπος ο οποίος δεν έχει ελεήμονα διάθεση, είναι σαν δέντρο άκαρπο.

 Σχετική εικόνα
Άνθρωπος ο οποίος δεν έχει ελεήμονα διάθεση, είναι σαν δέντρο άκαρπο. Δηλαδή όσες ασκήσεις κι αν κάνει κάποιος, προσευχές, Νηστείες, αγρυπνίες, εάν η καρδιά του δεν είναι ελεήμων καρδία δεν κινείται με αγάπη προς τον άλλο άνθρωπο, δεν έχει συμπάθεια, όπως ο Θεός έχει συμπάθεια προς όλους τότε αυτός ο άνθρωπος είναι σαν ένα δέντρο το οποίο δεν έχει καρπούς.
Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος.

Έχεις στενοχώρια;Πάρε κι άνοιξε ένα βιβλίο πνευματικό.

Αποτέλεσμα εικόνας για citesc o carte duhovniceasca

Έχεις στενοχώρια;Πάρε κι άνοιξε ένα βιβλίο πνευματικό.
Να βρεις εκείνο, που αρμόζει στην περίπτωσή σου και να διαβάσεις.

Λες πως δεν μπορείς να περιοριστείς στο σπίτι;Πάρε τότε το βιβλίο και βγες έξω στο ύπαιθρο. Κάθισε κάπου και διάβασε.
Και να έχεις την αίσθηση ότι νοερώς σε παρακολουθεί ο Άγιος, του οποίου διαβάζεις, είτε τον βίο, είτε τις διδαχές.

Γέροντας Γερμανός Σταυροβουνιωτης

'' Μόνο οι καρδιές των Αγίων είναι απαλλαγμένες από αυτά τα φίδια: τα πάθη!''

Image may contain: 1 person, beard
 Έχετε ποτέ παρατηρήσει την ζωή της καρδιάς; Δοκιμάστε να το κάνετε, έστω για ένα μικρό διάστημα και παρατηρήστε τί θα ανακαλύψετε: 
Προκύπτει κάτι δυσάρεστο, και ταράζεστε! Σας βρίσκει κάποια δυστυχία και νοιώθετε λύπηση για τον εαυτό σας. Βλέπετε κάποιον που δεν συμπαθείτε, και αμέσως αναβλύζει μέσα σας η εχθρότητα! Συναντιέστε με κάποιον ισότιμό σας, ο οποίος εν τω μεταξύ σας έχει προσπεράσει κοινωνικά και αρχίζετε να τον φθονείτε.. Αναπολείτε τα ταλέντα σας και τις ικανότητές σας, και αρχίζετε να νοιώθετε υπερηφάνεια! 
Όλη αυτή η σαπίλα: ματαιοδοξία, σαρκική επιθυμία, λαιμαργία, ακηδία, κακία, η μία στοιβαγμένη πάνω στην άλλη, τελικά καταστρέφουν την καρδιά. Και όλα αυτά μπορούν να διαπεράσουν την καρδιά μέσα σε λίγα μόνο λεπτά. Για τον λόγο αυτό, κάποιος Ασκητής που ασκούσε αυστηρό έλεγχο στον εαυτό του, είπε πολύ σωστά ότι: ''η καρδιά του ανθρώπου είναι γεμάτη από δηλητηριώδη φίδια. Μόνο οι καρδιές των Αγίων είναι απαλλαγμένες από αυτά τα φίδια: τα πάθη!''

Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς.

Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

ΟΙ ΦΟΥΣΚΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΙ…

Image may contain: 6 people, outdoor

Κυνηγάμε πανέμορφες σαπουνόφουσκες,και μας συνεπαίρνει το παιχνίδι μαζί τους.
Καλά κάνουμε.Δεν είναι αμαρτία να χαρείς ό, τι προσφέρει τούτος ο κόσμος.
Μα να θυμάσαι ότι κάποια στιγμή τα χέρια σου
πάλι αδειανά θα μείνουνε.

Κι η καρδιά διψασμένη πάντα θα ψάχνει το Χριστό,το Φως που δεν φεύγει ποτέ,
την χαρά που ριζώνει στα έγκατα…
Το μέλι το πηχτό της αγάπης Του.

Οι άθλοι και τα μαρτύρια των Αγίων


 Οι Άγιοι της Εκκλησίας έχυσαν το αίμα τους, διώχθηκαν και μαρτύρησαν υπέρ του ονόματος του Χριστού, χωρίς να φοβούνται το θάνατο. Τρανό παράδειγμα ο Απόστολος Ανδρέας, οποίος στάθηκε ενώπιον του ηγεμόνα των Πατρών, που τον απειλούσε ότι θα τον σταυρώσει, αν εξακολουθούσε να κηρύττει τον Χριστό. Ο Απόστολος απάντησε ότι «αν φοβόμουν το Σταυρό, δεν θα κήρυττα». Δηλαδή όλοι οι Απόστολοι και οι μάρτυρες (μαρτύριο του αίματος) και αργότερα οι ασκητές (μαρτύριο της συνειδήσεως) προχωρούσαν στο μαρτύριο με χαρά και χωρίς φόβο.

Ο άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς αναφέρει ότι «οι άγιοι είναι οι περισσότεροι τέλειοι χριστιανοί, διότι έχουν αγιασθεί εις τον μέγιστον, κατά το δυνατόν, βαθμόν διά της ασκήσεως της πίστεως εις τον Αναστάντα και αιωνίως ζώντα Κύριον Ιησούν».
Οι διωγμοί τα πρωτοχριστιανικά χρόνια αποτελούν ίσως την πιο ένδοξη περίοδο της ιστορίας της Εκκλησίας, γιατί πολλοί Χριστιανοί μαρτύρησαν με το αίμα τους, για το όνομα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Ο ίδιος ο Χριστός προφητεύσε στους Αποστόλους και στον κόσμο, στην επί του όρους ομιλία Του, λέγοντας τους «Μακάριοι οι δεδιωγμένοι ένεκεν δικαιοσύνης, ότι αυτών εστιν η βασιλεία των Ουρανών. Μακάριοι εστε όταν ονειδίσωσιν υμάς και διώξωσι και είπωσι παν πονηρόν ρήμα καθ’ υμών ψευδόμενοι ένεκεν εμού» (Ματθ. 5:10-11) και «Έρχεται ώρα, ίνα πας ο αποκτείνας υμάς δόξη λατρείαν προσφέρειν τω Θεώ» (Ιω. 16:2). Ο Απόστολος Παύλος μιλώντας γενικότερα, γράφει προς τον Τιμόθεο «Πάντες δε οι θέλοντες ευσεβώς ζην εν Χριστώ Ιησού διωχθήσονται» (Τιμ. Β΄ 3:12).

Κατά τους διωγμούς ουδέποτε πτοήθηκαν οι χριστιανοί και οι Απόστολοι,

Ιρλανδός στρατιωτικός έγινε ορθόδοξος ιερέας

 irlandos 1
Πολλοί είναι οι δρόμοι που μπορεί να ακολουθήσει ένας άνθρωπος, για να συναντήσει τον Θεό.
Κάποιες φορές μοιάζουν να βρίσκονται μακριά από την Εκκλησία, όμως αυτό δεν εμποδίζει το Θεία χάρη να ενεργήσει μέσα στην ελευθερία του ανθρώπου και να τον οδηγήσει πιο κοντά στον αληθινό Θεό.
Στο παρελθόν έχουν καταγραφεί πολλές περιπτώσεις ανθρώπων οι οποίοι μεγάλωσαν σε διαφορετικό χριστιανικό περιβάλλον, όμως με έναν θαυμαστό τρόπο τα βήματά τους οδηγήθηκαν στην ορθόδοξη πίστη.
Μια τέτοια, ιδιαίτερη περίπτωση είναι και εκείνη του π. Τόμας Κάρολ από το Δουβλίνο.
Τίποτα στα νεανικά χρόνια του δεν προμήνυε την εξέλιξη της ζωής του εντός της Ορθόδοξης Εκκλησίας, και μάλιστα ως ιερέας της. 


ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ
Ο π. Τόμας μεγάλωσε σε μια αγροτική περιοχή του Τιπερέρι, σε μια οικογένεια με δυνατούς με τον στρατό δεσμούς Ο πατέρας του πολέμησε στην Καλλίπολη, ενώ ο θείος τον στη μάχη της Θεσσαλονίκης κατά τον Β ' Παγκόσμιο Πόλεμο. Μεγαλώνοντας, σε ένα καθολικό γυμνάσιο ένιωσε το κάλεσμα για να γίνει ιερέας. Του είπαν όμως πως δεν ήταν έτοιμος και, έτσι, ακολούθησε τα βήματα του πατέρα του και κατατάχθηκε στον ιρλανδικό στρατό.

Κάποια στιγμή στα νεανικά χρόνια του παρατήρησε στο Δουβλίνο μια εκκλησία διαφορετική από τις άλλες. Ήταν μια εκκλησία που ξεχώριζε από τις άλλες στην πόλη λόγω του διακοσμημένου τέμπλου της, που χώριζε την Αγία Τράπεζα από τον κυρίως ναό, και επειδή ήταν ορθόδοξη.
Αυτή ήταν και η πρώτη, ελάχιστη επαφή τον με την Ορθοδοξία, χωρίς όμως τότε να δοθεί συνέχεια.

Η δεύτερη και καθοριστική επαφή του με την Ορθοδοξία θα πραγματοποιούνταν τη δεκαετία του ‘60, όταν κατά τη διάρκεια της θητείας του στην Κύπρο με τα Ηνωμένα Έθνη, ο π. Τόμας άκουσε για πρώτη φορά να γίνεται λόγος για την Ορθόδοξη Εκκλησία. Για να προστατέψουν τούς στρατιώτες τους, ώστε να μην επηρεαστούν με οποιονδήποτε τρόπο, τα Ηνωμένα Έθνη δεν επέτρεπαν καμία κοινωνική επαφή μεταξύ αυτών και των δύο κοινοτήτων της Κύπρου.
Παρ' όλα αυτά, ο π. Τόμας δεν μπόρεσε να ακολουθήσει τη συγκεκριμένη εντολή.

«Είχα γνωριμίες με Κυπρίους, αλλά το μοναδικό άτομο με το οποίο είχα τακτική επικοινωνία ήταν ένας Ελληνορθόδοξος ιερέας σε κάποιο χωριό» θυμάται. Ο π. Τόμας τον συναντούσε συχνά για να συζητήσει μαζί τον περί Θεολογίας, αλλά και για να διαφωνήσει με τον ιερέα σε κάποιες περιπτώσεις.
Ακόμα και αυτή η διαφωνία όμως υπήρξε γόνιμη για τον μετέπειτα ορθόδοξο κληρικό.
«Πολλές φορές δεν μπορούσαμε να συμφωνήσουμε σε κάτι, αλλά μού άφησε μια θετική εντύπωση» τονίζει ο π. Τόμας.
Η εμπειρία τον αυτή τον ώθησε να ερευνήσει την ορθόδοξη πίστη περισσότερο. Όταν όμως επέστρεψε στην Ιρλανδία, υπήρχαν μόνο λίγοι Έλληνες και Κύπριοι που ζούσαν εκεί.

Η ΕΝΟΡΙΑ
Δεν είχαν δημιουργήσει ακόμα κάποια κοινότητα, οπότε κανείς δεν μπορούσε να τον βοηθήσει στην αναζήτησή του. Μόνο όταν ο Αρχιεπίσκοπος Θυάτειρων και Μεγάλης Βρετανίας Μεθόδιοςίδρυσε την πρώτη ορθόδοξη ενορία στην Ιρλανδία το 1981 κατέστη για τον π. Τόμας δυνατό να συναντήσει και να μιλήσει με ανθρώπους που μοιραζόνταν το ίδιο ενδιαφέρον.
Νωρίτερα είχε επικοινωνήσει με της Ελληνορθόδοξες ενοριες του Λονδίνου, αλλά κανείς δεν απάντησε στις επιστολές του. «Προφανώς νόμισαν πως ήμουν απλώς κάποιος που ζητούσε πληροφορίες» εξηγεί ο π. Τόμας.
Η πορεία του όμως προς την Ορθοδοξία δεν σταμάτησε εκεί. Όταν η ενορία ιδρύθηκε από τον μητροπολιτη Μεθόδιο, ένας φίλος έτυχε να του το αναφέρει κατά τύχη.

Τότε επισκέφθηκε αμέσως την εκκλησία, ωστόσο χρειάστηκαν άλλα πέντε χρόνια ώσπου να αποφασίσει να κάνει το μεγάλο βήμα και να κατηχηθεί.
Για τον π. Τόμας η Εκκλησία είναι ένας ζωντανός οργανισμός και πρέπει να προσαρμόζεται στην κοινωνία - όχι η κοινωνία σε αυτήν.
Άλλος ένας λόγος για τον οποίο θαυμάζει Την Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία είναι το γεγονός ότι αυτή απευθύνεται σε όλες τις εθνικότητες.
Όπως ο ίδιος αναφέρει, «όλες οι ελληνορθόδοξες ενοριες στη Βρετανία έχουν γύρω στο 30% μη Έλληνες κληρικούς, οπότε οι λειτουργίες τους εκτελούνται συχνότατα στα αγγλικά. Άλλες Θρησκευτικές δικαιοδοσίες, όπως η ρουμανική και η ρωσική, τελούν τα μυστήρια αποκλειστικά στη γλώσσα τούς, μόνο για τους υπηκόους τους».

Ο π. Τόμας Κάρολ είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ανθρώπου που δεν ακολούθησε την πεπατημένη, δεν ασπάστηκε μια θρησκεία λόγω της οικογενειακής ή της εθνικής παράδοσης.
Ερεύνησε για πολλά χρόνια και τελικά έδωσε μια ορθόδοξη απάντηση στο κενό της πνευματικής ζωής του, κάτι για το οποίο δεν έχει μετανιώσει.

«ΟΣΟ ΗΜΟΥΝ ΚΑΘΟΛΙΚΟΣ, ΕΝΙΩΘΑ ΕΝΑ ΚΕΝΟ»
«Τελικά, έγινα ορθόδοξος το 1986, οπότε δεν κάνω τίποτα βιαστικά» αστειεύεται ο π. Τόμας και προσθέτει: «Μετά όμως αφοσιώθηκα. Συνταξιοδοτήθηκα νωρίς από το επάγγελμά μου, το 1996, και άρχισα σπουδές στη Θεολογία».
Έπειτα από το πέρας των σπουδών του αρχικά διετέλεσε διάκονος επί τέσσερα χρόνια στην καινούργια ενορία, προτού τελικά χειροτονηθεί ιερέας.
Για τον ίδιο ο ρόλος του υπήρξε πάντα λειτούργημα και ποτέ επάγγελμα. Όπως αναφέρει, αισθανόταν ένα μεγάλο κενό στην πνευματική ζωή του τον καιρό που ήταν καθολικός.
Μάλιστα, ο ιερέας τονίζει: «Εδώ ήταν που η Ορθοδοξία μπήκε στη ζωή μου και μου έδωσε κάτι απτά να ασπαστώ. Ή εκκλησία η ίδια, η διάταξή της, τα μυστήρια, ακόμα και η μυρωδιά του λιβανιού, σε ελκύουν αμέσως».


Από τον Κώστα Παππά στην ''Ορθόδοξη Αλήθεια'' που κυκλοφορεί στα περίπτερα.

Τήρησε σθεναρά την πνευματική επιφυλακή (Όσιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς)



Τήρησε σθεναρά την πνευματική επιφυλακή, επειδή δεν γνωρίζεις πότε θα σε καλέσει ο Κύριος κοντά Του. Κατά την επίγειο ζωή σου, να είσαι έτοιμος ανά πάσα στιγμή να Του δώσεις λογαριασμό. Πρόσεχε να μην σε πιάσει στα δίχτυα του ο εχθρός, ή να σε ξεγελάσει, προκαλώντας σε να πέσεις σε πειρασμό. Καθημερινά εξέταζε την συνείδησή σου, δοκίμαζε την καθαρότητα των λογισμών σου, τις προθέσεις σου.
Κάποτε ήταν ένας βασιλιάς, ο οποίος είχε ένα γιο πονηρό. Έχοντας χάσει κάθε ελπίδα για αλλαγή προς το καλύτερο, ο πατέρας καταδίκασε τον γιο του σε θάνατο. Του έδωσε ένα μήνα περιθώριο για να προετοιμαστεί. Πέρασε ο μήνας, και ο πατέρας ζήτησε να παρουσιασθεί ο γιος του. Προς μεγάλη του έκπληξη, παρατήρησε πως ο νεαρός ήταν αισθητά αλλαγμένος: το πρόσωπό του ήταν αδύνατο και χλωμό, και ολόκληρο το κορμί του έμοιαζε να είχε υποφέρει.
«Πως και σου συνέβη τέτοια μεταμόρφωση, γιέ μου;» ρώτησε ο πατέρας.
«Πατέρα μου και κύριέ μου,» απάντησε ο γιος, «πως είναι δυνατόν να μην έχω αλλάξει, αφού η κάθε μέρα με έφερνε πιο κοντά στον θάνατο;»
«Καλώς, παιδί μου», παρατήρησε ο βασιλιάς. «Επειδή προφανώς έχεις έρθει στα συγκαλά σου, θα σε συγχωρήσω. Όμως, θα χρειαστεί να τηρήσεις αυτή την διάθεση επιφυλακής της ψυχής σου, για την υπόλοιπη ζωή σου.»
«Πατέρα μου,» απάντησε ο γιος, «αυτό είναι αδύνατο. Πως θα μπορέσω να αντισταθώ στα αμέτρητα ξελογιάσματα και τους πειρασμούς;»

Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017

Άγιος Κλαύδιος,επίσκοπος Μπεζανσόν

Image may contain: 1 person

Γιος του διοικητή της Μπεζανσόν, ο άγιος Κλαύδιος γεννήθηκε το 607. Παρά το γεγονός ότι ανατράφηκε παιδιόθεν με αναγνώσματα των Βίων των αγίων, τον προόριζαν για στρατιωτική σταδιοδρομία. Σε ηλικία είκοσι περίπου ετών εγκατέλειψε τον επίγειο στρατό για να συνταχθεί με τις άγιες στρατιές του Χριστού και έγινε δεκτός μεταξύ των κληρικών του καθεδρικού ναού της Μπεζανσόν, οι οποίοι ζούσαν σαν σε μοναστήρι, ακολουθώντας τον Κανονισμό που μόλις είχε συγγράψει ο επίσκοπός τους, άγιος Δονάτος. Με τον ζήλο που τον διέπνεε, ο άγιος Κλαύδιος κατέστη σύντομα υπόδειγμα για τους άλλους κληρικούς και του ανετέθη από τον επίσκοπο το καθήκον να διδάσκει στην καθεδρική σχολή.Έτρωγε μόνο μία φορά την ημέρα ένα γεύμα εξαιρετικά λιτό,προς το βράδυ,και συχνά αγρυπνούσε όλην την νύχτα μελετώντας και προσευχόμενος.

Ύστερα από 12 χρόνια ασκητικού βίου στο πρεσβυτέριο,έγινε μοναχός στην Μονή του Κονταδίσκου,που τότε ονομαζόταν Του Αγίου Ευγενδίνου και είχε ιδρυθεί παλαιότερα από τον όσιο Ρωμανό [28 Φεβρουαρίου],αποτελούσε δε μαζί με εκείνη του Λουξέιχ μία από τις πλέον ονομαστές μονές της εποχής εκείνης.

Τρεφόμενος μόνο με ρίζες,πλαγιάζοντας σε ένα παλιοκρέβατο,«είχε για στολίδια την ωχρότητα της όψης του και το λιπόσαρκο του κορμιού του»,κατέστη δε πάλι το υπόδειγμα των αδελφών στην άσκηση και στον θείο ζήλο.

Σε ευχαριστώ απείρως, Κύριε μου!(Προσευχή του Γέροντα Ευσέβιου Γιαννακάκη)

Image may contain: 1 person, hat


Σε ευχαριστώ απείρως, Κύριε μου! Είναι ευλογία ιδιαίτερη για μένα τον ουτιδανό και ελάχιστο, με τις τόσες ελλείψεις και τα τόσα ελαττώματα, να υπηρετώ τους πονεμένους συνανθρώπους μου.

Σε ευχαριστώ, Κύριε, γιατί μου εμπιστεύεσαι ψυχές δικές Σου· με αξιώνεις να διακονώ ανθρώπους που βρίσκονται στο κρεββάτι του πόνου…

Φώτιζέ με, Κύριε, να προσέρχομαι οπλισμένος πνευματικά στις ψυχές των πονεμένων Σου, για να ωφελούνται με την παρουσία μου και τα λόγια μου. 

Το πέρασμά μου, Κύριε, από τις κλίνες και τους θαλάμους των δοκιμαζομένων να προσφέρη και να κηρύττη Εσένα. Εσένα, που είσαι ο μεγάλος Ιατρός ψυχών και σωμάτων, ο Σωτήρας μας και η Ζωή μας.

Προσευχή του Γέροντα Ευσέβιου Γιαννακάκη(+19/6/1995) ο οποίος τριανταπέντε σχεδόν χρόνια υπηρέτησε ως εφημέριος στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο Αθηνών.

Ο Όσιος Ιωνάς του Κλιμέζσκ

Αποτέλεσμα εικόνας για ИОНА КЛИМЕЦКИЙ (КЛИМЕНЕЦКИЙ), ОЛОНЕЦКИЙ, ПРП.
Ὁ Ὅσιος Ἰωνᾶς (κατὰ κόσμον Ἰωάννης) ἀπὸ τὴν παιδική του ἡλικία ἀγάπησε τὸ μοναχικὸ βίο καὶ ἀφιερώθηκε στὸν Θεὸ γενόμενος μοναχός. Ὡς ἐκπλήρωση ἑνὸς τάματός του ἵδρυσε τὴ μονὴ τῆς Ἁγίας Τριάδος τοῦ Κλιμέζσκ στὴ Ρωσία.
 Ὅταν, τὸ 1490, ἐξέσπασε θύελλα καὶ ἐκεῖνος εὑρισκόταν ταξιδεύοντας μέσα στὰ νερὰ τῆς λίμνης Ὀμέγκα, τὴν ὥρα ποὺ ἐκινδύνευε ἡ ζωή του, παρεκάλεσε τὸν Θεὸ νὰ τὸν σώσει καὶ ὑποσχέθηκε νὰ ζήσει τὸ ὑπόλοιπο τοῦ βίου του μὲ μετάνοια καὶ προσευχή.
 Ὁ Θεὸς εἰσάκουσε τὴν προσευχή του καὶ ἡ βάρκα ὁδηγήθηκε μὲ ἀσφάλεια στὶς ὄχθες τῆς λίμνης.
Ἐκεῖ ὁ Ὅσιος εὑρῆκε μὲ θαυματουργικὸ τρόπο καὶ μία ἱερὴ εἰκόνα. Ἔτσι ἵδρυσε τὴ μονὴ αὐτὴ στὴν ὁποία ἀνήγειρε δύο ἐκκλησίες, τὴν μία ἀφιερωμένη στὴν Ἁγία Τριάδα καὶ τὴν ἄλλη στὸν Ἅγιο Νικόλαο, Ἀρχιεπίσκοπο Μύρων τῆς Λυκίας.

Ὁ Ὅσιος Ἰωνᾶς, ἀφοῦ ἀσκήτεψε θεοφιλῶς, ἐκοιμήθηκε μὲ εἰρήνη, τὸ 1534. Τὰ ἱερὰ λείψανά του μετεκομίσθησαν στὸ ναὸ τῶν Ἁγίων Ζαχαρίου καὶ Ἐλισάβετ.
Η μνήμη του τιμάται στις 6/19 Ιουνίου.

Όποιος αγωνίζεται κατά της αμαρτίας, γράφει τις ωραιότερες σελίδες στο Βιβλίο του Θεού

Image may contain: 1 person, standing

Όποιος αγωνίζεται κατά της αμαρτίας, γράφει τις ωραιότερες σελίδες στο Βιβλίο του Θεού. Γιατί όλα γράφονται εκεί!


Γέροντας Ευσέβιος Γιαννακάκης -Εκοιμήθη στις 19/6/1995.

Ο Άγιος νεομάρτυρας και Ομολογητής Ραφαήλ(Σειστσένκο)της Όπτινα (+6/19 Ιουνίου 1957)

Αποτέλεσμα εικόνας για Преподобноисповедник Рафаил (Шейченко), иеромонах
Ο Άγιος νεομάρτυρας και Ομολογητής Ραφαήλ(Σειστσένκο)της Όπτινα ήταν ρώσος ιερομόναχος και ομολογητής.
Γεννήθηκε το 1891 στο Κούρσκ.Το κατά κόσμον όνομά του ήταν Ρωδίων.'Οταν επέστρεψε από το μέτωπο το 1918,αποχαιρέτησε τους γονείς και πήγε στο μοναστήρι της Όπτινα.
Υπέφερε για είκοσι χρόνια στις κομμουνιστικές φυλακές.Ήταν πνευματικό τέκνο των τελευταίων στάρετς της Όπτινα,κυρίως του Αγίου Νεκταρίου της Όπτινα.
Τα λείψανά του βρίσκονται στον ναό της Μεταμορφώσεως του Κυρίου στην Όπτινα.Εκοιμήθη στις 6 Ιουνίου 1957.Η αγιοκατάταξή του από την Ρωσική Ορθόδοξη εκκλησία έγινε το 2006

Αποτέλεσμα εικόνας για Преподобноисповедник Рафаил (Шейченко), иеромонах
O π. Ραφαήλ, εκτός από την προσωπική πνευματική στήριξη και καθοδήγηση, αφοσιώθηκε και σέ άλλη διακονία. Πολλοί πιστοί άρχισαν να τού ζητούν πνευματική καθοδήγηση με αλληλογραφία. Οι απαντήσεις του δίνουν μια ένδειξη τού βάθους της πνευματικής σοφίας του. την οποία απόκτησε με την ακλόνητη πίστη και τούς αγώνες του. Παραθέτουμε στη συνέχεια ένα μικρό δείγμα των επιστολών του:
Αποτέλεσμα εικόνας για Преподобноисповедник Рафаил (Шейченко), иеромонах
Από επιστολή του στην Τατιάνα Φιοντόροβνα Μπορτνιάνσκα-για. 12 Απριλίου 1946.
   Αγαπητή μου Τατιάνα Θεοδώροβνα, ειρήνη σέ σένα και σωτηρία από τον Κύριο!
Εκείνον πού ό Κύριος θέλει να φέρει κοντά Του. να τον γνωρίσει, παραχωρεί να τον βρουν ατέλειωτες δοκιμασίες, κυρίως μάλιστα όταν βλέπει πώς στην ψυχή αύτη υπάρχει ή μικρή ζύμη των χριστιανικών αρετών. Όταν ή ψυχή όμως έχει πολλές αδυναμίες και είναι προσκολημμένη στα γήινα, μολύνεται από την «αγάπη αυτού του κόσμου». 
Ό Θεός από ψηλά βλέπει τί ανάγκη έχει ό καθένας μας. Το γεγονός ότι είμαστε όλοι περαστικοί διαβάτες στη γη είναι μια μεγάλη αλήθεια. Όλη ή διάρκεια της ύπαρξης μας στη γη δεν είναι παρά μια στιγμή, πιο ασήμαντη απ’ ότι είναι μια δροσοσταλίδα σέ σύγκριση με τα νερά τού ωκεανού. Έτσι κι ή ζωή μας σέ σύγκριση με την αιωνιότητα είναι εντελώς ασήμαντη. Το γεγονός ότι δίνουμε τόσο λίγη σημασία στην αιωνιότητα, το ότι την ξεχνάμε.
Είναι σίγουρα σημάδι της πτώσης μας όχι μόνο της σωματικής, μα και του νου και της καρδιάς μας. Ή γνώση του Θεού κι ή αυτογνωσία είναι αληθινή σοφία, είναι ό αληθινός θησαυρός, ή πραγματική ευτυχία τού άνθρωπου στη γη.

Αποτέλεσμα εικόνας για Преподобноисповедник Рафаил (Шейченко), иеромонах
Από επιστολή του στην Βαλεντίνα Φιοντόροβνα Μπορτνίνσκαγια (άχρονολόγητη).
   Αγαπητή μου κόρη Βάλια, Χριστός Ανέστη!
 Προς το παρόν ζω και είμαι καλά – τα υπόλοιπα τ’ αφήνω στο θέλημα τού Θεού. ‘Άς είναι δοξασμένος για ότι κι αν γίνει. Αυτός είναι Θεός, είναι Δημιουργός, γνωρίζει τί μας χρειάζεται και τί ωφελεί τον καθένα μας. Με το θέλημά Του. ακόμα και στην κόλαση θα είναι καλά – γιατί τότε η κόλαση θα πάψει να είναι κόλαση.
Για τον άνθρωπο όμως πού έχει στερηθεί τη χάρη του Θεού. πού έχει εξοβελίσει το Θεό από την ψυχή του με την αμαρτία και την αγνωμοσύνη του. ακόμα κι ό παράδεισος θα είναι κόλαση γι’ αυτόν, γιατί θα κουβαλήσει την κολασμένη ψυχή του στον παράδεισο.
Ή βασιλεία του Θεού ξεκινάει από δω, από τη γη. όπως κι ή κόλαση. Αυτό γίνεται μέσα μας. στην καρδιά και την ψυχή του άνθρωπου, με τον τρόπο πού ζει. Πέρα από το κατώφλι της αιωνιότητας το μόνο πού κατορθώνουν ή ψυχή κι ή καρδιά, είναι ν’ αναπτύσσονται αέναα στην ομοίωση προς τούς αγγέλους ή προς τούς διαβόλους. Επιθυμώ να σ’ αξιώσει ό Κύριος να δεχτείς το έλεος Του και το εύχομαι αυτό για όλες εσάς στο ιερό θυσιαστήριο του Θεού.

Αποτέλεσμα εικόνας για Преподобноисповедник Рафаил (Шейченко), иеромонах
Από επιστολή του στην Άννα Σάτοβα (αχρονολόγητη).
Παιδί μου Άνιούτα!
Φρόντισε την ψυχή σου, φρόντισε το σώμα σου, πρόσεχε το νου σου. Εύχομαι στην καρδιά σου να εντυπωθούν ό φόβος του Θεού εναντίον κάθε αμαρτίας και ανομίας. Διατήρησε την αγία πίστη, κράτησε άσβεστη στην ψυχή σου την ιερή φλόγα, όπως κρατάς αναμμένη τη λαμπάδα τη Μεγάλη Πέμπτη, όταν γυρίζεις στο σπίτι το βράδυ μετά την ακολουθία και την ανάγνωση τού ευαγγελίου των Παθών του Χριστού.

Να θυμάσαι πώς αν παραπατήσεις έστω και λίγο από απροσεξία ή αμέλεια, ή ιερή φλόγα θα σβήσει. Πρόσεχε παντού και πάντα. Γευόμαστε το κατά δύναμη την πνευματική ηδονή κι ευφροσύνη της κοινωνίας με τον Κύριο. Να φοβάσαι, μήπως τον στερηθείς! Χωρίς τον Κύριο στην ψυχή δέ μένει τίποτ' άλλο ζωντανό παρά ένα σαρκικό σώμα με πάθη ζωώδη, ένστικτα και ανάγκες ζωώδεις.
Εύχομαι να σέ προστατεύει ό Κύριος από το φοβερό πνευματικό πάθος τού να ελπίζεις στον εαυτό σου.
Πρέπει ν' αποκτήσεις ταπείνωση και να κραυγάζεις συχνά με μετάνοια αυτό πού έκανε κι ό απόστολος Πέτρος όταν βυθιζόταν στο νερό: «Κύριε, σώσόν με» (Ματθ. ιδ' 30). Διαφορετικά, αν ελπίζεις στον εαυτό σου, ίσως πεις αυτό πού είπε ό ίδιος με κομπασμό στο Μυστικό Δείπνο: «ει πάντες σκανδαλισθήσονται εν σοί, εγώ δέ ουδέποτε σκανδαλισθήσομαι... καν δέη με συν σοι άποθανείν, ού μή σε άπαρνήσομαι...» (Ματθ. κστ 33, 35).

Από το βιβλίο ''Ιερομάρτυρας Ραφαήλ της Όπτινα''Εκδόσεις Πέτρος Μπότσης



Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017

Λόγοι περί ακηδίας και ραθυμίας

Αποτέλεσμα εικόνας για Уныние
Ένας αδελφός ρώτησε τον αββά Ποιμένα για την ακηδία, και ο γέροντας του αποκρίθηκε:
-Κάθε φορά που ο άνθρωπος αρχίζει κάτι καλό, τον πολεμάει η ακηδία. Δεν υπάρχει, πραγματικά, χειρότερο πάθος απ’ αυτήν. Αν όμως τη συνειδητοποιήσει ο άνθρωπος και ενεργοποιήσει μέσα του την υπομονή και τη φιλοπονία, τότε βρίσκει ανάπαυση.

Ο Αγ. Νικόδημος ο Αγιορείτης αναφέρει ότι ο πειρασμός έρχεται από οκτώ σημεία εναντίον μας. Από επάνω και από κάτω, από δεξιά και αριστερά, από εμπρός και πίσω και από μέσα και έξω.

Ο γέροντας Κλεόπας Ήλιε συσχετίζει την ακηδία και ραθυμία με τον ‘‘από κάτω πειρασμό’’ και εξηγεί:
«Από κάτω έρχεται ο πειρασμός και μας πειράζει με την ακηδία και οκνηρία για την επιτέλεση των έργων της αρετής και των εντολών του Θεού. Ένα παράδειγμα:
Όταν κάποιος είναι δυνατός και υγιής στο σώμα και εκ προθέσεως αποφεύγει τις δουλειές ή τα διακονήματα της Μονής, τα οποία είναι ανάλογα των δυνάμεών του.
Ή ένας λαϊκός, ο οποίος δεν θέλει να κοπιάσει για τα έργα των αρετών, την νηστεία, την αγρυπνία, την υπηρεσία και βοήθεια του πλησίον, την προσευχή κ.λ.π.
Με την αδιαφορία ή οκνηρία αυτή στερεί από την ψυχή τον μισθό των πνευματικών έργων, επειδή δεν κοπιάζει στην εφαρμογή των θείων εντολών. Καθένας από εμάς λοιπόν, έχει καθήκον να ανεβαίνει τις πνευματικές βαθμίδες των αρετών, γνωρίζοντας ότι η μέση και διακριτική οδός είναι η βασιλική, διότι τα άκρα είναι του διαβόλου.»[1]

Η μακαρία Συγκλητική έλεγε:
 «Υπάρχει όμως και η λύπη που υποβάλλει ο εχθρός, κι αυτή είναι εντελώς παράλογη. Από μερικούς ονομάζεται και ακηδία. Τη λύπη αυτή πρέπει να την αποδιώχνουμε με την προσευχή κυρίως και την ψαλμωδία, κάνοντας τη σκέψη ότι στην παρούσα ζωή κανένας δεν είναι χωρίς λύπες.»

Ο Ιερομόναχος Βενέδικτος ο Αγιορείτης αναφέρει σχετικά ότι:
 «Ο μικρόψυχος και δειλός άνθρωπος πάσχει από δύο πάθη, την φιλοσωματία και την ολιγοψυχία. Ή φιλοσωματία είναι σημείο της απιστίας, και η ολιγοπιστία μητέρα της κολάσεως που γεννά την ακηδία.»

Κάποτε ρώτησε κάποιος τον Άγιο Παΐσιο:
- «Γέροντα, βλέπω ότι, ενώ πρώτα αγαπουσα τα πνευματικά, τώρα δεν μπορώ να κάνω τίποτε.
- Γιατί δεν μπορείς να κάνης τίποτε; Δεν έχεις δυνάμεις; Εγώ βλέπω ότι έχεις. Δεν θυμάσαι παλιά, όταν χτιζόταν το μοναστήρι και δούλευες όλη μέρα στο γιαπί, πόσα πνευματικά έκανες;

ΟΙ ΑΓΙΟΙ του λεσβιακού στερεώματος!

Λέσβος χορεύει ὁμοῦ συνευφημοῦσα

τοὺς ἐν αὐτῇ λάμψαντας φίλους Κυρίου.
Ἤνεγκε Λέσβος ὁμήγυριν Χριστῷ Θεοειδῆ ἐτάρων.
Image may contain: 1 person, indoor

 Οι Άγιοι της Λέσβου, με επικεφαλής την Κυρία Θεοτόκο, την Αγία Σιών, μαζί ο Ταξιάρχης του Μανταμάδου, οι Αγιοι Ραφαήλ, Νικόλαος, Ειρήνη, Θεόδωρος ο Βυζάντιος, Ιγνάτιος ο Αγαλλιανός, Θεοκτίστη η Μηθυμναία κ.α. φρουρούν και σκέπουν την πανέμορφη μεγαλόνησο του βορειοανατολικού Αιγαίου -το τρίτο νησί στην Ελλάδα, έβδομο στην Μεσόγειο- την Λέσβο των δύο μητροπόλεων Μυτιλήνης, Ερεσσού, Πλωμαρίου και Μηθύμνης, την Λέσβο των αρχαίων και συγχρόνων σοφών και ποιητών Πιττακού του Μυτιληναίου, Αρίωνος, Αλκαίου, Σαπφούς, Θεοφράστου του Ερεσσίου, Θεοφάνους του Ιστορικού, Βενιαμίν του Λεσβίου, Ιγνατίου Ουγγροβλαχίας, Δημητρίου και Γεωργίου Βερναρδάκη, Στράτη Μυριβήλη, Ηλία Βενέζη, Αργύρη Εφταλιώτη, Θεοφίλου Χατζημιχαήλ, του Μητροπολίτου Μηθύμνης Ιακώβου Μαλλιαρού, του Μητροπολίτου Χίου Χρυσοστόμου Γιαλούρη, του Αρχιμανδρίτου Φωτίου Λαυριώτου, Γρηγορίου Παπαμιχαήλ, Ιωάννου Φουντούλη, Ευστρατίου Ελευθεριάδου, Ασημάκη Πανσελήνου, Αντωνίου Πρωτοπάτση, Γεωργίου Βαλέτα, Οδυσσέως Ελύτη, Μίλτη Παρασκευαϊδη κ.π.α..

Αναφέρουμε, φίλες και φίλοι, τα ονόματα των γνωστών Αγίων της Λέσβου, γνωρίζοντες ότι πολύ μεγαλύτερος είναι ο αριθμός των αγνώστων Αγίων, οι οποίοι είτε με το τίμιο αίμα τους, είτε με τους ασκητικούς ιδρώτες και τα ευκατάνυκτα δάκρυά τους επότισαν το ευλογημένο χώμα της λεσβιακής γης:
Πέντε Νεάνιδες Μάρτυρες
Μαρτύρησαν τον Α´ αιώνα και η μνήμη τους εορτάζεται 5 Απριλίου.
Άγιος Αλέξανδρος Επίσκοπος Μηθύμνης
Μετέσχε της Α´ Οικουμενικής Συνόδου το 325. Η μνήμη του εορτάζεται 30 Νοεμβρίου.
Άγιος Ανδρέας Κρήτης ο Υμνογράφος
Άλαλος μέχρι την ηλικία των επτά ετών, οπότε μίλησε για πρώτη φορά, μόλις μετέλαβε Σώματος και Αίματος Χριστού! Εκ των μεγαλυτέρων υμνογράφων και ρητόρων της Ορθοδοξίας, με κορωνίδα του έργου του τον Μεγάλο Κανόνα. Μετέσχε της Στ´ Οικουμενικής Συνόδου το 680. Κατήγετο από την Δαμασκό. Ταξιδεύοντας από την Κωνσταντινούπολη προς την Κρήτην, ησθένησεν εντός του πλοίου και εκοιμήθη στην Ερεσσόν όπου και ετάφη το 740. Η μνήμη του εορτάζεται 4 Ιουλίου.

Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017

Όσιος Πέτρος Κορίτσκι ο θαυματουργός Άγιος της Σερβίας(+5/18 Ιουνίου 1270)

Αποτέλεσμα εικόνας για Преподобни Петар Коришки

Ο Όσιος Πέτρος Κορίτσκι έμεινε ορφανός από πατέρα σε μικρή ηλικία.Όταν κοιμήθηκε και η μητέρα του τότε αποφάσισαν με την μικρή του αδελφή,την Γιελένα,να ασκητέψουν στις σπηλιές της Κόρισα(κοντά στο σημερινό Πρίζρεν).



Saint Peter Koriški Hermitage.JPG




Το ερημητήριο του Αγίου Πέτρου Κορίτσκι στην Κόρισα

Αργότερα χώρισαν και ο Όσιος Πέτρος συνέχισε την άσκησή του στο Crna Reka(Μαύρος Ποταμός).Η παράδοση λέει ότι είχε πολλούς δαιμονικούς πειρασμούς,τους οποίους νίκησε με την νηστεία και την προσευχή.




Μία φορά μετά από  τεσσερακονθήμερη νηστεία,του εμφανίστηκε ο Αρχάγγελος Μιχαήλ και του είπε ότι η προσευχή του εισακούστηκε από τον Θεό και έτσι κατανίκησε τον πειρασμό.Μάλλον εξαιτίας αυτού του θαύματος ο ένας ναός στην Μονή της Crna Reka,που έχει φτιαχτεί μέσα στο σπήλαιο,είναι αφιερωμένη στους Αγίους Αρχαγγέλους.


Σχετική εικόνα
Η αγία βιοτή του είλκυσε πολύ κόσμο κοντά του.Γι αυτό μετά από μία περίοδο αποτραβήχθηκε και πάλι στις σπηλιές της Κόρισα,όπου εκοιμήθη στις 5/18 Ιουνίου 1270 ή 1275.Οι άνθρωποι κατάλαβαν ότι ανεχώρησε για τον Κύριο καθώς έβλεπαν την σπηλιά του λουσμένη στο φως,και για πολλές ημέρες ακούγονταν αγγελικές μελωδίες.

 Στα μέσα του 15ου αιώνα,μετά την επιδρομή των Τούρκων,το ερημητήριο του Αγίου Πέτρου στην Κόρισα εγκαταλείφθηκε και το λείψανό του μεταφέρθηκε στο μοναστήρι Crna Reka

ΚΗΡΥΓΜΑ Β’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ-ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ

 Αποτέλεσμα εικόνας για chemarea apostolilor
Ποιο είναι το μήνυμα του Χριστού; Ποιο είναι το μήνυμα της Εκκλησίας, αγαπητοί μου αδελφοί, στον σύγχρονο άνθρωπο; Όταν ο Κύριος κάλεσε τους μαθητές να Τον ακολουθήσουν στο έργο της σωτηρίας των ανθρώπων, τους ζήτησε να γίνουν μαζί Του «αλιείς ανθρώπων» (Ματθ. 4, 19), δεν τους αποκάλυψε αρχικά το περιεχόμενο του μηνύματος. Ήταν το πρόσωπό Του το οποίο τους ήλκυσε. Καθώς όμως άρχισαν να περιοδεύουν μαζί Του όλη τη Γαλιλαία, έγιναν ακροατές και του μηνύματος, «του Ευαγγελίου της Βασιλείας» (Ματθ. 4, 23). Πρόσωπο και Μήνυμα. Αυτός ο ιδιαίτερος συνδυασμός αποτελεί την προσφορά της Εκκλησίας στον άνθρωπο κάθε εποχής και ιδιαιτέρως σήμερα.

Οι διδασκαλίες των θρησκευτικών συστημάτων και των κάθε μορφής ιδεολογιών, πολιτικών, κοινωνικών, φιλοσοφικών ξεκινούν από τα πρόσωπα που τις κομίζουν στον κόσμο, αλλά έχουν ως βάση τους το μήνυμα το οποίο διακηρύττουν. Στην Εκκλησία ακολουθούμε την αντίστροφη πορεία. Το ίδιο το Πρόσωπο είναι το μήνυμα. Ο Χριστός είναι το περιεχόμενο της Ευαγγελίου της Βασιλείας. Η Εκκλησία δεν μας καλεί να ακολουθήσουμε μία ιδεολογία, ένα αξιακό σύστημα, έναν ηθικό τρόπο, μία φιλοσοφία, μία ιδεολογία, αλλά να αναζητήσουμε, να οικειωθούμε, να κοινωνήσουμε ένα πρόσωπο: αυτό του Χριστού. Και ο Χριστός γνωρίζεται δια της σχέσης μαζί Του. Γνωρίζεται με τον τρόπο της Εκκλησίας, αλλά πρωτίστως γνωρίζεται μέσα από την συνάντηση με τον πλησίον, όπως κι αν αυτή εκφράζεται στην εκκλησιαστική πραγματικότητα: δια της προσευχής, δια της ελεημοσύνης, δια της διδαχής, δια της υπομονής και της συγχωρήσεως, δια της νομής των χαρισμάτων. Τα πάντα στην Εκκλησία γίνονται αγάπη. Διότι ο Χριστός είναι η Αγάπη. Και ο πλησίον, ο αδελφός μας είναι εικόνα του Χριστού.

Της Βασίλισσας του Ουρανού η Παράταξη (Σύναξη των Αγιορειτών Πατέρων)


Image may contain: 9 people, people standing

«Τη δευτέρα Κυριακή του Ματθαίου, την μνήμην εορτάζομεν πάντων των Οσίων Πατέρων, των εν Αγίω Όρει του Άθω λαμψάντων».


Όρη ιερά και, άγια υπάρχουν πολλά… Άγιο όρος και θεοβάδιστο, το Σινά. Εκεί δόθηκε από τον ίδιο το Θεό Σαβαώθ ο Νόμος στο δούλο Του τον Μωυσή. Άγιο όρος το Θαβώρ! Εκεί η Μεταμόρφωση του Ιησού υπήρξε για τους Αγίους Αποστόλους μια εμπειρία θεώσεως. Άγιο όρος το Όρος των Ελαιών, απ’ όπου ο Θεάνθρωπος ανελήφθη στους ουρανούς, «ίνα πέμψη τον Παράκλητον τω κόσμω» κ.λπ.
 Όμως εμείς όταν μιλάμε για «Άγιον Όρος», εννοούμε «τον αγιώνυμο Άθω, τον νοητό της Θεοτόκου και ωραίο παράδεισο». Το «Περιβόλι της Παναγίας», όπως απλά τον αποκαλούμε. Άθως. Άγιον Όρος, Περιβόλι της Παναγίας! Ένα βουνό και μια χερσόνησος, που έλαβε το όνομα της απ’ αυτό. Ένα τοπίο ελληνικό, αρκετά όμορφο βέβαια, μα όχι και μοναδικό στις φυσικές ομορφιές. Ένας ζωγράφος, ένας ποιητής, θα μπορούσε να ελκυσθεί ίσως περισσότερο από κάποιες άλλες γωνιές της ελληνικής γης. Κι όμως ο Άθως έχει μια δική του ομορφιά, μυστική, κρυμμένη από τα βέβηλα μάτια εκείνων που ως άφρονες λέγουν «εν τη καρδία αυτών: ουκ έστι Θεός» (Ψαλμ. 13: 1).

Η ομορφιά αυτή, η απρόσιτη σ’ όσους δεν διαθέτουν τις πνευματικές προϋποθέσεις, οφείλεται στα μυρίπνοα άνθη που άνθισαν στις υπώρειες του. Στα κρίνα τα αειθαλή και πανεύοσμα, που φύτρωσαν στις κοιλάδες του. 

Στα δένδρα του τα ουρανομήκη και ευσκιόφυλλα, που αναβλάστησαν στα παράλιά του.

Κυριακή Β'Ματθαίου-« «Δεύτε οπίσω μου..»

π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός
Αποτέλεσμα εικόνας για chemarea apostolilor
 Ο Χριστός ξεκίνησε το έργο της σωτηρίας των ανθρώπων επιλέγοντας τους μαθητές που θα Τον ακολουθούσαν σ’ αυτό με την φράση «Δεύτε οπίσω μου και ποιήσω υμάς αλιείς ανθρώπων» (Ματθ. 4, 19). «Ακολουθήστε με και θα σας κάνω ψαράδες ανθρώπων». Είναι ηγετικός ο λόγος αυτός. Ο Χριστός θα μπει μπροστά και ζητά από τους μαθητές, αλλά και από όσους θέλουν να πιστέψουν σ’ Αυτόν, να Τον ακολουθήσουν. Μπορεί να μη γίνουν όλοι αλιείς ανθρώπων. Ωστόσο προϋπόθεση για την πορεία στην οδό του Ευαγγελίου είναι το να ακολουθούμε τον Χριστό.

Έρχεται εύλογο το ερώτημα: γιατί πρέπει να ακολουθήσουμε; δεν μπορούμε μόνοι μας να βρούμε τον δρόμο της αλήθειας; γιατί να ζητά ο Χριστός να αφήσουμε κατά μέρος τα αγαθά μας, την ζωή μας, την ίδια μας την ελευθερία και να πορευτούμε τον δρόμο που Αυτός χαράσσει, ακολουθώντας Τον; Ποιο είναι το νόημα μιας τέτοιας προτροπής σήμερα, οπότε και οι καιροί μας ομνύουν στην αυτοδιάθεση του ανθρώπου; Δεν θέλουμε κανέναν πάνω από το κεφάλι μας. Μπορούμε και μόνοι μας. Γιατί να ακολουθούμε μία οδό η οποία είναι βέβαιο ότι στην ζωή αυτή δεν πρόκειται να μας δώσει ευτυχία, τουλάχιστον με τον τρόπο με τον οποίο ο κόσμος και ο πολιτισμός βλέπουν την ευτυχία; 
 Διότι αυτά που ζητά ο Χριστός να αφήσουμε κατά μέρος, τα αγαθά μας, την ζωή μας και τον τρόπο της, τους ανθρώπους που αγαπούμε και μας είναι οικείοι, αλλά και την ίδια την ελευθερία μας, για να βρούμε ταυτότητα κοντά στον Χριστό, είναι όλα όσα οι καιροί μας υπόσχονται ότι δικαιούμαστε για να είμαστε ευτυχισμένοι.

Θλίψη - Μελαγχολία ή Κατάθλιψη;

Αποτέλεσμα εικόνας για depresie
Συχνά οι άνθρωποι χρησιμοποιούν τους όρους Θλίψη - Μελαγχολία ή Κατάθλιψη, θέλοντας να περιγράψουν παρόμοιες συναισθηματικές καταστάσεις. 

Υπάρχουν όμως ουσιαστικές διαφορές μεταξύ τους. Η θλίψη προέρχεται από κάποια απώλεια και είναι υγιής και χρήσιμη. Ο άνθρωπος είναι αναγκασμένος να βιώνει απώλειες, έστω και μικρές, από την αρχή της ζωής του, οι οποίες συνοδεύονται από αντίστοιχα αισθήματα θλίψης (π.χ. η απώλεια του αποκλειστικού ενδιαφέροντος των γονέων με την έλευση ενός δεύτερου παιδιού, ο σταδιακός αποχωρισμός από τους γονείς, κ.λπ).

Στην ενήλικη ζωή, παραδείγματα απωλειών μπορεί να είναι ο χωρισμός από μια συντροφική σχέση, κατά τον οποίο το άτομο βιώνει αισθήματα θλίψης που σχετίζονται με την απώλεια του αγαπημένου προσώπου. Άλλο παράδειγμα αποτελεί η απώλεια της εργασίας, που είναι ιδιαίτερα συχνή στις μέρες μας, και προκαλεί αισθήματα θλίψης. Η θλίψη είναι μια μορφή πένθους. Όταν νιώθουμε θλίψη, έχουμε έντονα αρνητικά συναισθήματα αλλά νιώθουμε ζωντανοί. Η συναισθηματική επεξεργασία μιας απώλειας, όποια κι αν είναι αυτή, βοηθάει το άτομο να προχωρήσει στη ζωή του.

Μπορούμε να πούμε ότι συμβαίνει το αντίθετο στην περίπτωση της κατάθλιψης. Ο άνθρωπος που πάσχει από κατάθλιψη δεν αισθάνεται θλίψη. Αυτό μπορεί να ακούγεται οξύμωρο, δεδομένου ότι οι άνθρωποι που έχουν κατάθλιψη, βιώνουν μια πολύ δυσάρεστη κατάσταση, που είναι πραγματική και πολύ σοβαρή. Το άτομο δεν κατάφερε - είτε γιατί δεν του επιτρεπόταν, είτε γιατί βίωσε τραυματικές καταστάσεις που ήταν δύσκολο να διαχειριστεί - να επεξεργαστεί τις απώλειες στη ζωή του κι έτσι «μονώθηκε» συναισθηματικά. Μην μπορώντας το άτομο να βιώσει θλίψη, αποκλείει κι άλλα συναισθήματα, και τελικά νιώθει κενό.


Τα αισθήματα κενού που αισθάνονται οι άνθρωποι με κατάθλιψη είναι μια σημαντική διαφορά μεταξύ των δύο εννοιών. Το άτομο καταλήγει να εναποθέτει την επίλυση όλων των προβλημάτων στους άλλους - κάτι το οποίο όμως το οδηγεί να βιώνει συνεχείς ματαιώσεις και ενισχύει τα συναισθήματα κενού. Ο άνθρωπος που αισθάνεται «νεκρωμένος» συναισθηματικά, καταλήγει να παραιτείται από τη ζωή. Συμπερασματικά αναφέρουμε ότι η θλίψη είναι μια υγιής συναισθηματική κατάσταση, ενώ η κατάθλιψη αποτελεί σοβαρή, και αρκετά συχνή, ψυχική διαταραχή, 
Αρετή Δρακάκη 
Ψυχολόγος Ψυχοθεραπεύτρια

Παρασκευή, 16 Ιουνίου 2017

Τι είναι το ''Συναξάριον''

Αποτέλεσμα εικόνας για συναξαριστης βιβλιο
 Ο Συναξαριστής, δηλαδή το Συναξάριον, όπως δηλώνει και η λέξη, προέρχεται από την λέξη Σύναξη. Στην ορολογία της Εκκλησίας, Σύναξη σημαίνει η συγκέντρωση των πιστών στον χώρο της Εκκλησίας, προκειμένου να τιμήσουν έναν Άγιο κλπ. Στην Σύναξη λοιπόν αυτή, ανάλογα με τον εορταζόμενο Άγιο, διάβαζαν παλαιότερα και το «Συναξάρι» του Αγίου. Δηλαδή περιληπτικά στοιχεία του βίου του. 
Βασικό χαρακτηριστικό των Συναξαριστών είναι να αναδείξουν το τέλος του Αγίου (το μαρτύριο, τους βασανισμούς κλπ) για να συνειδητοποιήσουν οι ακροατές την εσχατολογική διάσταση της βίου του κάθε Αγίου.

Παλαιότερα λοιπόν στον Όρθρο και μετά την στ’ ωδή είχε οριστεί να γίνεται η ανάγνωση του Συναξαρίου του κάθε Αγίου. Σήμερα αυτό δυστυχώς έχει εγκαταλειφθεί, και εκφωνείται μόνο το όνομα του εορταζόμενου Αγίου (συνήθως μαζί με κάποιους στίχους).

Κακώς πολλές φορές συγχέουμε τον όρο Συναξαριστής με τον βίο του Αγίου. Όπως αναφέρθηκε πιο πάνω ο Συναξαριστής συντάχτηκε κυρίως για Λειτουργική χρήση και αναφέρεται σε αυτόν περιληπτικά ο βίος του κάθε Αγίου ή το κεντρικό νόημα της εορτής.

Περί της υποχρεωτικής αναγνώσεως του Συναξαρίου παραθέτουμε και τον ΝΔ’ Κανόνα (από το analogion.net):

…Ότι πρέπει να αναγινώσκονται στην Εκκλησία τα παθήματα υπέρ Χριστού των Εορταζόντων Αγίων είναι Κανονικώς διαταγμένο από τον ΝΔ’ Κανόνα της εν Καρθαγένη Τοπικής Συνόδου, οι Κανόνες της οποίας (φυσικά και ο ΝΔ’) είναι επικυρωμένοι από Οικουμενικές Συνόδους.

Ο ΝΔ’ Κανών έχει ως εξής:
«Εξέστω έτι μήν αναγινώσκεσθαι τα πάθη των Μαρτύρων,
ηνίκα αι ετήσιαι αυτών ημέραι επιτελούνται».
Η δέ ερμηνεία του Αγίου Νικοδήμου έχει ως εξής:
«Επειδή και η παρούσα Σύνοδος εδιώρισεν εν τώ λβ᾿. αυτής Κανόνι ποία βιβλία πρέπει εν τη Εκκλησία να αναγινώσκωνται επ’ ονόματι κανονικών Γραφών, προσδιορίζει τώρα και εν τώ παρόντι, ότι κοντά εις εκείνα είναι άδεια να αναγινώσκωνται και τα Συναξάρια οπού περιέχουσι τα των Μαρτύρων υπέρ Χριστού παθήματα, όταν επιτελείται η μνήμη του κάθε Μάρτυρος».


Σ’ ένα νεαρό για τη μοναξιά και την αληθινή επικοινωνία ...


 Μη φοβάσαι δεν είσαι μόνος. Μόνος είναι εκείνος που δεν γνωρίζει τον Θεό ακόμα και αν όλοι οι άνθρωποι συναναστρέφονται μαζί του.
Αυτός, και στην πιο πολυάριθμη κοινωνία, θα έλεγε - όπως και τώρα λένε κάποιοι - «βαριέμαι, δεν ξέρω τι θέλω να κάνω με τον εαυτό μου, όλα είναι βαρετά».
Αυτές είναι ψυχές άδειες από τον Θεό, φλοίδες χωρίς κουκούτσι, στάχτη χωρίς κάρβουνο. Αλλά εσύ δεν είσαι μόνος αφού είσαι πλάι στον Κύριο και ο Κύριος δίπλα σου.


Άκουσε πώς ο μεγάλος Παύλος, ο απόστολος της οικουμένης, ήταν κάποτε εγκαταλελειμμένος απ’ όλους, και πώς μιλά:
«᾿Εν τῇ πρώτῃ μου ἀπολογίᾳ οὐδείς μοι συμπαρεγένετο, ἀλλὰ πάντες με ἐγκατέλιπον· μὴ αὐτοῖς λογισθείη· ὁ δὲ Κύριός μοι παρέστη καὶ ἐνεδυνάμωσέ με, ἵνα δι' ἐμοῦ τὸ κήρυγμα πληροφορηθῇ καὶ ἀκούσῃ πάντα τὰ ἔθνη· καὶ ἐρρύσθην ἐκ στόματος λέοντος » ( Β’ Τιμ. 4, 16-17 ).