ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Πέμπτη, 19 Απριλίου 2018

Την πίστη σου να ψηλαφάς...

Νώντα Σκοπετέα
Αποτέλεσμα εικόνας για toma coasta hristos
….ἐν τῷ κόσμῳ ἦν, καὶ ὁ κόσμος δι᾿ αὐτοῦ ἐγένετο, καὶ ὁ κόσμος αὐτὸν οὐκ ἔγνω…. εἰς τὰ ἴδια ἦλθε, καὶ οἱ ἴδιοι αὐτὸν οὐ παρέλαβον….. ὅσοι δὲ ἔλαβον αὐτόν, ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν τέκνα Θεοῦ γενέσθαι, τοῖς πιστεύουσιν εἰς τὸ ὄνομα αὐτοῦ,( Ιω.1,10-12)
Αυτοί που πίστεψαν τον Ιησού ως ενανθρωπήσαντα Υιό του Θεού και Σωτήρα
(ερμ.Π.Τρεμπέλα),έγιναν και συνεχώς γίνονται παιδιά του Θεού!Υιοί Θεού,υιοί Φωτός! Δικαιωματικά,σαν σε κληρονομική διαδοχή! 
Αν πιστέψεις! Χωρίς ατέρμονες προϋποθέσεις και διαδικασίες , γίνεσαι Ένα με τον ίδιο τον Θεό ! Αν Τον πιστέψεις , Τον δεχθείς και Τον λάβεις ! Σύσσωμος και σύναιμος! Μια και μοναδική προϋπόθεση : Η πλουσιόδωρη πίστη !Μας κάνει …Θεούς και Υιούς Υψίστου ! Όσοι έλαβον Αυτόν !
 Η πίστη!Υπάρχουμε γιατί πιστεύουμε !Ζούμε και πορευόμαστε σ αυτό το πρόσκαιρο ακολουθώντας την,ή μάλλον στο κυνήγι της !Τίποτα δεν γίνεται χωρίς αυτήν ! Ούτε το παραμικρό βήμα δεν θα κάνουμε αν δεν πιστέψουμε πως στο επόμενο δεν παραμονεύει ο όλεθρος !Μια γουλιά νερό ζωτική δεν θα πιώ αν δεν πιστέψω πως απ την πηγή του δεν ρέει ο θάνατος !Τα πάντα κινεί !Τα όρη μετακινεί ! Τον θάνατο κατατροπώνει ! 

 Και ενώ όλα μπορούμε να τα πιστέψουμε στην κυριολεξία ,και ενώ καθυποβάλλουμε την λογική και το κοινώς αποδεκτό, σε ένα σημείο φρενάρουμε κάπως απότομα ! Και μένουμε εκεί στυλωμένοι ! Και αναμένουμε μαρτυρίες πειστικές και αποδείξεις αδιάσειστες! Μα και το απολύτως προσωπικό μας θαύμα ! Θέλουμε να ψηλαφίσουμε τον ίδιο τον Θεό ! Να έρθει δίπλα μας Εκείνος,να Τον ακούσουμε ,να Τον δούμε,να Τον αγγίξουμε,να Τον γευθούμε!Να έχουμε εμείς αποκλειστικά την απόλυτη αίσθηση της παρουσίας Του.Μια ζωή ολάκερη στο κυνήγι του Θεού! Πασχίζοντας την ανακάλυψή Του ! 

 Και Εκείνος με άκρα κατανόηση μας κάνει το χατίρι,μα όχι για να τον

Ανεξάλειπτο το μοναχικό Σχήμα !

Αποτέλεσμα εικόνας για schima mare monah
Ο γερο-Μακάριος εγεννήθη στο Άργος το έτος 1892. Εκάρη μοναχός στην Ι. Μ. Οσίου Γρηγορίου, αλλά έπειτα ο πειρασμός κατάφερε να τον βγάλη από την μετάνοιά του στον κόσμο και νυμφεύθηκε. Απέκτησε μάλιστα και ένα παιδάκι. Ζούσε λοιπόν εν λήθη των υποσχέσεών του ώσπου, μια μέρα ο Θεός τού έδειξε σημείο και συγκλονίστηκε.

Παίζοντας μία μέρα με το παιδάκι του τον ρώτησε εκείνο όλο αθωότητα:
― Μπαμπά, τι είναι αυτά τα κόκκινα που έχεις πάνω σου;
Κοίταξε ο πατέρας το άσπρο πουκάμισό του και ρώτησε με απορία το μικρό.
― Ποια κόκκινα, παιδί μου; Τι βλέπεις;

― Να, αυτός ο κόκκινος σταυρός με τα σχέδια και τα γράμματα… Τι είναι;
Έντρομος ο πατέρας ξανακοίταξε στο στήθος του και κατάλαβε ότι έβλεπε ο μικρός την χάρι του Μ. Σχήματος.

Συγκλονίστηκε που η Χάρις και η αγάπη του Θεού δεν τον είχαν εγκαταλείψει παρ’ όλη την δική του αποστασία και ευθύς μετανόησε.
Όπως έπαιζε με το μικρό του, το αγκάλιασε, το ασπάσθηκε και αμέσως έφυγε για το Άγιον Όρος.

Γύρισε στην μετάνοιά του, όπου έγινε υπόδειγμα μετανοίας. Σε όσους τον γνώρισαν έκανε εντύπωση η μειλίχια σοβαρότης του, η σύννοια, η σιωπή, το αρχοντικόν του χαρακτήρος του και η αγάπη που εκδηλωνόταν έμπρακτα στην διακονία του στο Αρχονταρίκι.
Έζησε στην Μονή πολλά χρόνια και εκοιμήθη το έτος 1975 αφήνοντας μνήμη εναρέτου μοναχού και υπόδειγμα μετανοίας.

Από το βιβλίο:
Από την Ασκητική και Ησυχαστική Αγιορείτικη Παράδοση

Τετάρτη, 18 Απριλίου 2018

Όπως δουλεύει το μυαλό του ανθρώπου, έτσι τα ερμηνεύει όλα..

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου
Αποτέλεσμα εικόνας για ταπεινος ανθρωπος
Πόσο συμπαθής είναι ο ταπεινός άνθρωπος και πόσο αποκρουστικός ο υπερήφανος! Τον υπερήφανο κανείς δεν τον αγαπάει, ακόμη και ο Θεός τον αποστρέφεται. Βλέπεις, και τα μικρά παιδιά, αν δουν κανένα παιδί λίγο υπερήφανο, το κοροϊδεύουν, ενώ ένα παιδί σιωπηλό, συνετό, πόσο το εκτιμούν! Ή, αν δουν κανέναν να περπατάει καμαρωτός - καμαρωτός, τον παίρνουν μυρωδιά και τον κοροϊδεύουν.
...
Όποιος θέλει να προβάλλει τον εαυτό του, τελικά γελοιοποιείται.

 Θυμάμαι, όταν ήμουν στο Σινά, είχε έρθει ένας παπάς που τον έλεγαν Σάββα. Ήταν λίγο κενόδοξος, είχε και μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του. Μια μέρα οι Βεδουΐνοι ανέβαζαν στο μοναστήρι ένα βαρύ πράγμα με το βίντσι και, καθώς το σήκωναν, φώναζαν, για να συγχρονισθούν, "σάουα-σάουα", δηλαδή "όλοι μαζί". Τους άκουσε ο παπα-Σάββας κι έτρεξε αμέσως έξω.
-"Βρε, ακόμη δεν ήρθα, λέει, καί "Σάββα" φωνάζουν! Και εδώ όλοι με έμαθαν!"
Νόμιζε ότι οι Βεδουΐνοι φώναζαν "Σάββα, Σάββα"!
Μόλις το άκουσα, με έπιασαν τα γέλια! Είναι να μη γελάσεις;
Όπως δουλεύει το μυαλό του ανθρώπου, έτσι τα ερμηνεύει όλα...
Άμα ο άνθρωπος είναι λίγο φαντασμένος, όλα φαντασμένα τα ερμηνεύει...

 Από το βιβλίο "Πάθη και Αρετές"

Η αμαρτία του άλλου δεν μας δικαιώνει!

 Î£Ï‡ÎµÏ„ική εικόνα
Είναι φοβερό το πόσο εύκολα καθόμαστε και ασχολούμαστε με τις αμαρτίες των άλλων. Και όχι μόνο ασχολούμαστε αλλά την προβάλουμε, την διαφημίζουμε, την κοινοποιούμε!
Και αυτό βεβαίως γίνεται διότι δεν βλέπουμε το δικό μας χάλι, την δική μας αμαρτία, τις δικές μας πτώσεις.
Αυτό γίνεται ειδικά όταν αμαρτήσει κάποιος "άνθρωπος της Εκκλησίας". Τότε χαιρόμαστε ακόμα περισσότερο.
 Ο κόσμος μαθαίνει ότι ο τάδε κληρικός αμάρτησε και νιώθει μία ικανοποίηση. Ικανοποιείται ο κόσμος όταν βλέπει κληρικούς, μοναχούς ή πιστούς ανθρώπους να πέφτουν σε κάποια αμαρτία. Και η ικανοποίηση αυτή είναι αποτέλεσμα της ανύπαρκτης μετάνοιας. Επειδή ακριβώς δεν ελέγχουμε τον εαυτούλη μας για τίποτα, αλλά αντιθέτως τον δικαιολογούμε, όταν δούμε κάποιον "άνθρωπο του Θεού" να αμαρτάνει αμέσως χρησιμοποιούμε αυτή την πτώση του για την δική μας δικαίωση.
 Δηλαδή μαθαίνουμε ότι κάποιος κληρικός πόρνευσε και νιώθουμε εμείς δεδικαιωμένοι και ηθικοί, λες και εμείς δεν έχουμε αμαρτήσει ποτέ. Η αμαρτία του άλλου δεν μας δικαιώνει. Επειδή έμαθα ότι κάποιος έκλεψε, αυτό δεν με κάνει τίμιο! Αυτό όμως -δυστυχώς- το σκεπτικό έχουνε πολλοί άνθρωποι που είναι μακρυά από τον τρόπο ζωής της Εκκλησίας αλλά και πολλοί "καλοί χριστιανοί" που ψάχνουν σκάνδαλα για να τα κοινοποιήσουν ώστε να κρύψουν πίσω απ' αυτά την δική τους εμπαθή και υποκριτική ζωή, την αμετανοησία τους και το βόλεμά τους.

Εάν έμαθες ότι ο άλλος έπεσε σε κάποια αμαρτία προσευχήσου γι'αυτόν ο Θεός

Χριστιανός είναι ο άνθρωπος του σταυρού...


  Xριστιανός σημαίνει μικρός Χριστός κι ὁ Χριστός εἶναι ὁ Ἐσταυρωμένος, ἄρα χριστιανός εἶναι ὁ ἄνθρωπος τοῦ σταυρού. Γι᾿ αὐτό εἶναι ἀνάρμοστο καί ξένο στόν χριστιανό νά ἀναζητᾶ τίς εὐκολίες καί τήν ἀνάπαυση. Ὁ Κύριός σου καρφώθηκε στό σταυρό κι ἐσύ ἐπιζητᾶς τήν ἄνεση καί ζῆς μέ πολυτέλεια;

  Ἄν ἀγαπᾶς τόν Κύριό σου, πέθανε ὅπως Ἐκεῖνος. Σταύρωνε τόν ἑαυτό σου, ἔστω κι ἄν δέν σέ σταυρώνει κανείς. Καί σταυρός εἶναι ὁ ἀγώνας ἐναντίον τῆς κακίας καί τῆς ζήλειας σου. 

Σταυρώνεις τό «ἐγώ» σου, ὅταν ἀρνεῖσαι νά ἱκανοποιήσεις τίς κακές ἐπιθυμίες σου. 
Κρεμᾶς τόν ἑαυτό σου στό σταυρό, ὅταν ἀφήνεις τόν Θεό νά κατευθύνει τή ζωή σου χωρίς τίς δικές σου λογικές παρεμβάσεις.
 Πεθαίνεις σάν τόν Κύριό σου, ὅταν ὑποτάσσεσαι στό θέλημά του χωρίς τά ἀτέλειωτα «γιατί».
  Ὁ Κύριος ζήτησε καί ζητᾶ νά τόν ἀκολουθήσουν ὅσοι εἶναι ἀποφασισμένοι νά σηκώσουν τό σταυρό τους, ὅσοι εἶναι ἕτοιμοι νά πεθάνουν, νά ἀρνηθοῦν τίς ἀπολαύσεις καί τήν τρυφή. Διότι ὅποιος ἀγαπᾶ τήν ἀσφάλεια καί τίς ἡδονές τῆς παρούσης ζωῆς εἶναι ἐχθρός τοῦ σταυροῦ, αὐτοῦ τοῦ σταυροῦ πού ὁ χριστιανός ἀγαπᾶ καί σηκώνει μέ ὑπομονή γιά χάρη τοῦ Ἐσταυρωμένου του Κυρίου!…

Εἰς Φιλιππησίους,Ιερός Χρυσόστομος

Τρίτη, 17 Απριλίου 2018

Τον άνθρωπο που είδες ότι αμάρτησε,τον είδες όταν μετανόησε;

Όσιος Γαβριήλ ο Δια Χριστόν Σαλός

 Αν αυτός ο άνθρωπος, που αμάρτησε, κι εσύ τον κατέκρινες, το βράδυ έκλαψε και μετάνιωσε για το σφάλμα του, και ο Κύριος πει: 
«Εγώ, τον συγχώρεσα!», εσύ θα το δεις αυτό;
Τον άνθρωπο που είδες ότι αμάρτησε, τον είδες όταν μετανόησε;
Ούτε αυτοί οι άγιοι άγγελοι δεν ξέρουν πώς θα κρίνει ο Θεός τον κάθε άνθρωπο...

Κάποιο κρυφό πάθος θέλει να θεραπεύσει μέσα σου ο Χριστός και γι' αυτό αναβάλλει να ικανοποιήσει, αυτό που ζητάς.

Φωτογραφία του Γιῶργος Βς.
Κάποιο κρυφό πάθος θέλει να θεραπεύσει μέσα σου ο Χριστός και γι' αυτό αναβάλλει να ικανοποιήσει, αυτό που ζητάς. 

Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής.

Ο Ρουμάνος σταθμάρχης που σταμάτησε το τρένο του Ν.Α.Τ.Ο.

 Olteanul-şef de gară care a oprit de două ori trenul NATO, la Pieleşti, şi i-a scos din minÅ£i pe americani: „Băsescu a zis că mă dă personal afară, dar eu n-am cedat”
Ο Φλορίν Πατρακιοϊου(64 ετών)διηγείται πως το 1999,την περίοδο του πολέμου στην Γιουγκοσλαβία,ένα τρένο του Ν.Α.Τ.Ο.με είκοσι βαγόνια γεμάτα με στρατιωτικό υλικό το οποίο κατευθυνόνταν σε μία στρατιωτική μονάδα στην Κραϊόβα.
«Ο συρμός σταμάτησε στον σταθμό Πιελέστι του νομού Ντόλζ,και από την στιγμή που δεν είχε τακτοποιημένα τα έγγραφα του-με την ιδιότητα του σταθμάρχη-τους σταμάτησα για τέσσερις ώρες»
 Ο Τραιάν Μπασέσκου(σ.σ.μετέπειτα πρόεδρος της Ρουμανίας),υπουργός μεταφορών τότε,θύμωσε πολύ με τα συμβάντα στο Ντόλζ.
 «Ο Μπασέσκου με απείλησε ότι εαν δεν επιτρέψω την διέλευση του τρένου με το στρατιωτικό υλικό,θα χάσω την δουλειά μου.Όλος ο κόσμος έλεγε ότι είμαι τρελός,αλλά δεν υποχώρησα στις πιέσεις.Το τρένο του Ν.Α.Τ.Ο.δεν έφυγε από τον σταθμό πριν διευθετήσει τα έγγραφά του.Είδα ξεκάθαρα ότι το στρατιωτικό υλικό δεν είχε εκτελωνιστεί.Τέσσερις ώρες έμειναν στον σταθμό Πιελέστι,και ήταν αγανακτισμένοι.Πολλοί πίστευαν ότι θα με σκοτώσουν αλλά εγώ δεν φοβήθηκα τίποτα.Έκανα το καθήκον μου και τήρησα τον νόμο.Με το χέρι στην καρδιά λέω ότι δεν λυπάμαι για τον τρόπο που ενήργησα την 3η Ιουνίου 1999«διηγήθηκε στην εφημερίδα ''Adevarul'',ο πρώην σταθμάρχης από το Πιελέστι

Σταμάτησε τους Αμερικάνους και στην επιστροφή

 Ο πρώην σταθμάρχης διηγείται ότι ένα μήνα ακριβώς μετά από το περιστατικό ο πόλεμος τελείωσε,ενώ οι Αμερικάνοι έπρεπε να περάσουν από τον ίδιο σταθμό.
Εκείνη την ημέρα είχε βάρδια ο Φλορίν Πατρακιοϊου.Αυτή την φορά ο συρμός με τα βαγόνια έμεινε στο σταθμό δύο εβδομάδες.Ο λόγος ήταν ο ίδιος:Δεν είχε τα έγγραφα τακτοποιημένα.
«Είπα στους Αμερικάνους ότι πρέπει να πληρώσουν  δασμούς 20.000 δολλαρίων και 37.000 λέϊ.Αρνήθηκαν κατηγορηματικά και εγώ τους είπα ξεκάθαρα:από εδώ δεν φεύγετε εαν δεν τακτοποίσετε τα χαρτιά σας.
 Το 1999 πρόδρος ήταν ο Εμίλ Κονσταντινέσκου,ο οποίος ήταν ακόμη πιο

Δευτέρα, 16 Απριλίου 2018

Όταν μιλάμε για αγίους...

Αποτέλεσμα εικόνας για sfinti dintre noi
Υπάρχουν άγιοι μάρτυρες πια;Γεννιέται κάτι τέτοιο κανείς ή που μια μέρα θα περιτυλίξουν σαν σαρκοβόρος κισσός τη ζωή του;

Όταν μιλάμε για αγίους,όπως και για ήρωες, έχουμε την τάση να τους φανταζόμαστε ως πρόσωπα υπερειρηνικά,γεμάτα πραότητα και εσωτερική νηνεμία,φευγάτα από τον κόσμο τούτο που μας αφορά.
Άρα, πρόσωπα που, κατά βάθος,δε μας αφορούν.
Τους κατατάσσουμε γρήγορα γρήγορα σε μια κατηγορία απρόσιτη, αγγελική,
κάτι σαν καλά πνεύματα και νεράιδες των παιδικών μας παραμυθιών,
ευχάριστα να τα σκέφτεσαι πού και πού, αλλά που καμιά σχέση δεν μπορεί
να έχει η ύπαρξή τους με τη δική μας ύπαρξη.

Πριν από λίγα χρόνια,στους δρόμους των Εξαρχείων,
είδα γραμμένο με σπρέι ένα γκράφιτι:
Αν υπάρχει Θεός, τη βάψαμε…Δεν έλεγε ακριβώς τη βάψαμε,
ήταν μια άλλη, πιο ωμή λέξη,όμως με το ίδιο νόημα.

Νομίζω πως έτσι λίγο –πολύ σκεφτόμαστε οι περισσότεροι.
Πιστεύουμε σε Θεό και αγίους για την περίπτωση που υπάρχουν,
όχι με τη βεβαιότητα πως υπάρχουν.

Απόσπασμα από το βιβλίο tης Μάρως Βαμβουνάκη
«Το φάντασμα της αξόδευτης αγάπης»

Νίκος Καρούζος - Η προσευχή του σκουληκιού

Αποτέλεσμα εικόνας για desertaciunea desertaciunilor
Άκου Κύριε τον καλό σου φίλο
που αγαπά τους καρπούς και τους τάφους.
Εσύ είσαι ό,τι με συνδέει μ' έναν καρπό και μ' έναν τάφο.
Και τον καρπό ασχημίζω και τον τάφο.

Αλλ' όμως είμαι θέλημά σου
γέννημα στην απέραντη καρδιά σου...
Δεν έχω ερωτήματα
και ταξιδεύω με κίνηση αργή προς τον Πατέρα.

Μάταιος ο κόσμος αλλά πέρασμα.
Και μάταια τα μάτια της σαρκός μου
γλυκά που αγγίζονται με λουλούδια.

"Δεν έχεις ερωτήματα;" - μου λέει το φθαρτό.
Σελήνη φευγαλέα εσύ τάχα ρωτάς αυτή τη νύχτα;
Ή με ρωτούν τα νέφη που σε ακολουθούν;

Χαίρομαι την ευφορία του αργύρου σου
και τη διαπερνώ με την πίστη.
Αυτή 'ναι η αξία εμάς των σκουληκιών 
που δεν έχουμε παρά μονάχα ένα δρόμο...

Το χώμα ειν' η μοίρα μου αντίκρυ των άστρων.
Αγάπη όνειρο θαλασσί τύλιξέ με.

Ποια ευφροσύνη δεν σου παραστέκει;
Αγάπη, πράξη και ουσία του θεού μου
σερνάμενο κι αν είμαι πλέω στη χαρά.

Από τη συλλογή: ΠΟΙΗΜΑΤΑ, 1961

Από το Φώς που δεν καίει,από το αβασίλευτο Φώς που δε δύει

Σχετική εικόνα
Όποιος το Θεό αναζητάει,όποιος το Θεό αγαπάει,όποιος Τόν εμπιστεύεται,
όποιος το Θεό επιποθεί,ας έρθει να λάβει Φώς...
Από το Φώς που δεν καίει,από το αβασίλευτο Φώς που δε δύει,
από το Άγιο Φώς που απ' το χώμα ανέτειλε,
που απ' τον Πανάγιο Τάφο χαρίζεται! 

Από το βιβλίο: ''Αντίδωρο'' της Μαρίας Μουρζά -Εκδόσεις Άθως

Οἱ Ἁγίες Ἀγάπη, Εἰρήνη και Χιονία(+16 Απριλίου)

Σχετική εικόνα
  Οἱ Ἁγίες Ἀγάπη, Εἰρήνη καὶ Χιονὶα μαρτύρησαν ἐπὶ αὐτοκράτορος Διοκλητιανοῦ (284 – 305) στὴ Θεσσαλονίκη, τὸ ἔτος 304 .
Αποτέλεσμα εικόνας για Мученица Агапия Аквилейская , Ирины и Хионии
 Στὸ Συναξάρι μαρτυρεῖται ὅτι οἱ τρεῖς ἀδελφές, πιθανῶς ἐνεργὰ μέλη μιᾶς ἀδελφότητας νέων Χριστιανῶν μὲ πλούσια βιβλιοθήκη, κατέφυγαν ἀμέσως μετὰ τὴν ἔναρξη τοῦ διωγμοῦ σὲ ὑψηλὸ ὄρος πλησίον τῆς Θεσσαλονίκης, πιθανῶς τὸ Χορτιάτη, ἀφοῦ ἔκρυψαν στὸ σπίτι τους τὰ βιβλία. 
Αποτέλεσμα εικόνας για Мученица Агапия Аквилейская , Ирины и Хионии
Ἡ Ἀγάπη καὶ ἡ Χιονία, μετὰ ἀπὸ ἐντολὴ τοῦ διοικητοῦ Δουλκιτίου, ρίχθηκαν στὴν πυρά. Ἡ Ἁγία Εἰρήνη κλείσθηκε σὲ πορνεῖο, ἀλλὰ κανένας δὲν τόλμησε νὰ τὴν ἐνοχλήσει. Ὁδηγήθηκε καὶ αὐτὴ στὸν διὰ πυρᾶς θάνατο.
Αποτέλεσμα εικόνας για Мученица Агапия Аквилейская , Ирины и Хионии
Τὰ ἱερὰ λείψανα ποὺ ἀπέμειναν ἀπὸ τὴν πυρὰ συνελέγησαν ἀπὸ εὐλαβεῖς Χριστιανοὺς καὶ ἐνταφιάσθηκαν δυτικὰ τῆς πόλεως, σὲ μικρὴ ἀπόσταση ἀπὸ τὰ τείχη. Ἐκεῖ ἀνεγέρθηκε ἕνας ναΐσκος στὴν ἀρχή, ποὺ ἀργότερα ἔγινε μεγαλύτερος. 
Στὶς Διηγήσεις τῶν Θαυμάτων τοῦ Ἁγίου Δημητρίου ἀναφέρεται ὡς τὸ «σεβάσμιον τέμενος» τῶν τριῶν Ἁγίων Μαρτύρων Χιονίας, Εἰρήνης καὶ Ἀγάπης.Η μνήμη τους τιμάται στις 16 Απριλίου

Κυριακή, 15 Απριλίου 2018

Η παλαιολόγεια ιερά Εικόνα της Παναγίας Χορταϊτίσσης

Εορτή της Παναγίας του Χορταΐτου (Κυριακή του Θωμά, στην Ι.Μονή Μεταμορφώσεως Σωτήρος Χορτιάτη όπου φυλάσσεται η παλαιολόγεια ιερά Εικόνα της Παναγίας Χορταΐτου (Παναγίας Χορταϊτίσσης) του 14ου αιώνα.


Το μοναστήρι αυτό, μετόχι της Μονής Παντοκράτορος Κωνσταντινουπόλεως, ήταν η υδροδότις μονή της πόλεως Θεσσαλονίκης, που μέσα στο καλλιμάρμαρο καθολικό της δέσποζε η εικόνα της Πανάγνου Θεοτόκου, της Παναγίας της Χορταΐτισσας.
Έπειτα ήλθαν δίσεκτοι καιροί, μέχρι που οι υιοί της Άγαρ μετέτρεψαν το λαμπρό εκείνο παλλάδιο σ' έναν ερειπιώνα, από τον οποίο σώζονται μόνον ο Κοιμητηριακός Ναός της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος και η εφέστιος εικόνα της Παναγίας Χορταϊτίσσης, που θαυματουργικά επανήλθε σε τούτο τον τόπο μετά την καταστροφή και φυλάχθηκε με ευλάβεια στον Ενοριακό Ναό του Αγίου Γεωργίου.
Ο Βυζαντινός Ναός Μεταμορφώσεως Σωτήρος Χορτιάτη (12ος αιώνας) και υπολείμματα τοιχοδομιών, πιθανόν του περιβόλου της μονής του Χορταΐτου κατά τα χρόνια της τουρκοκρατίας και κτιριακά υπολείμματα, πιθανόν της ίδιας της μονής, διασκορπισμένα εντός της αυλής του δημοτικού σχολείου Χορτιάτη και στον περιβάλλοντα χώρο (Υδρόμυλος, υδρομάστιγγες κ.ά.), καθώς η μονή του Χορταΐτου καταστράφηκε ολοσχερώς το 1424.

Ὁ Ἅγιος Μστισλάβος – Θεόδωρος πρίγκιπας Κιέβου( +15 Απριλίου)

Αποτέλεσμα εικόνας για Мстислав Владимирович Великий
Ὁ Ἅγιος Μστισλάβος Βλαντιμίροβοτς, ὁ μετονομασθεὶς Θεόδωρος, γεννήθηκε τὴν 1η Ἰουνίου τοῦ ἔτους 1076. Ὅταν ἔγινε δώδεκα ἐτῶν, στάλθηκε ἀπὸ τὸν παππού του, ποὺ ἦταν μεγάλος πρίγκιπας τοῦ Κιέβου καὶ ὀνομαζόταν Βσέβολοντ (1078 – 1093), γιὰ νὰ γίνει πρίγκιπας τοῦ Νόβγκοροντ. Οἱ ἄνθρωποι τοῦ Νόβγκοροντ ἀγάπησαν τὸν νεαρὸ πρίγκιπα. Καὶ τὸ ἔτος 1095 ἐκδίωξαν τὸν πρίγκιπα Δαβίδ, ὁ ὁποῖος κατέφυγε στὸ Σμολένκ, καὶ στράφηκαν πρὸς τὸν Μστισλάβο.
Αποτέλεσμα εικόνας για Мстислав Владимирович Великий
Μετὰ τὸν θάνατο τοῦ παπποῦ του, ὁ Μστισλάβος κατέλαβε τὸν θρόνο τοῦ Ροστώβ. Σὲ ἡλικία δέκα ἐννέα ἐτῶν ὁ νεαρὸς πρίγκιπας κέρδισε μία μεγάλη νίκη κατὰ τοῦ θείου του Ὄλεγκ, ποὺ ἦταν πρίγκιπας τοῦ Τσέρνιγκωφ. Ὁ πρίγκιπας Ὄλεγκ εἶχε σκοτώσει τὸν ἀδελφό του Ἰζυασλάβο καὶ ἐπιτέθηκε στὸ Ροστὼβ καὶ στὴ Σουζδαλία, ποὺ ἀνῆκαν στὴ δικαιοδοσία τοῦ Μστισλάβου. Ὁ Ἅγιος, ὅμως, δὲν ἤθελε νὰ χυθεῖ ἀθῶο αἷμα. Ἤθελε νὰ κάνει εἰρήνη μὲ τὸν θεῖο του καὶ τὸν ἱκέτευσε νὰ συμβιβασθεῖ μὲ τὰ δικαιώματά του στὴν πόλη τοῦ Ριαζάν. Ἀλλὰ ὁ Ὄλεγκ εἶχε ἤδη ξεκινήσει μὲ στρατὸ ἐναντίων τοῦ Νόβγκοροντ. Ὁ πρίγκιπας Μστισλάβος τὸν νίκησε στὴ μάχη (1096) καὶ ὁ Ὄλεγκ, ἀφοῦ ἔχασε τὴ Σουζδαλία καὶ τὸ Ροστώβ, μόλις ποὺ κατάφερε νὰ κρατήσει τὸ Μούρωμ.
Αποτέλεσμα εικόνας για Мстислав Владимирович Великий
Ὁ Ἅγιος Μστισλάβος προσέφερε ξανὰ εἰρήνη καὶ ζήτησε μόνο τὴν ἐπιστροφὴ τῶν αἰχμαλώτων. Ὁ Ὄλεγκ προσποιήθηκε ὅτι συμφωνεῖ καὶ ἔτσι ὁ πρίγκιπας Μστισλάβος διασκόρπισε τὸν στρατό του. Τὸ πρῶτο Σάββατο τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, κατὰ τὴν ἑορτὴ τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Θεοδώρου τοῦ Τήρωνος, καὶ ἐνῷ ὁ Ἅγιος βρισκόταν στὴ Σουζδαλία, οἱ ἀγγελιοφόροι τοῦ εἶπαν ὅτι ὁ πρίγκιπας Ὄλεγκ βρίσκονταν στὸ Κλιαζμὰ μὲ στρατό.

Μέσα σὲ μία ἡμέρα ὁ πρίγκιπας Μστισλάβος ἀνακάλεσε τὸ στράτευμά του. Ὁ Ὄλεγκ τράπηκε σὲ φυγὴ στὸ Ριαζὰν καὶ ὁ Ἅγιος Μστισλάβος ἐλευθέρωσε τοὺς αἰχμαλώτους. Στὴν συνέχεια συμφιλίωσε τὸν Ὄλεγκ μὲ τὸν μεγάλο πρίγκιπα Σβιατόπολκ (1093 – 1114) καὶ τὸν Βλαδίμηρο τὸν Μονομάχο.

Τὸ ἔτος 1099, εὐγνωμονώντας τὸν Θεὸ γιὰ τὸ ἔλεός Του, ὁ Ἅγιος δεσμεύτηκε νὰ χτίσει στὸ Γκορόντισα, κοντὰ στὸ Νόβγκοροντ, ἕνα ναὸ ἀφιερωμένο στὸν Εὐαγγελισμὸ τῆς Θεοτόκου.
Αποτέλεσμα εικόνας για Мстислав Владимирович Великий
Τὸ περίφημο Εὐαγγέλιο τοῦ Μστισλάβου γράφηκε εἰδικὰ γιὰ τὴν ἐκκλησία αὐτὴ καὶ τὸ πολύτιμο στόλισμά του ἔγινε στὴν Κωνσταντινούπολη.

Τὸ ἔτος 1114, ὁ Ἅγιος ἀνήγειρε στὸ Νόβγκοροντ ναὸ ἀφιερωμένο στὸν Ἅγιο Νικόλαο. Κατὰ τὴν διάρκεια μιᾶς σοβαρῆς ἀσθένειας, ὁ πρίγκιπας εἶχε παρακαλέσει τὸν Ἅγιο Νικόλαο νὰ τὸν βοηθήσει. Μόλις πρὶν ἀπὸ αὐτό, τὰ ἱερὰ λείψανα τοῦ Ἁγίου Νικολάου εἶχαν μεταφερθεῖ στὸ Μπάρι τῆς Ἰταλίας. Ὁ Ἅγιος Νικόλαος ἐμφανίσθηκε σὲ ὅραμα καὶ ἔδωσε ἐντολὴ νὰ στείλουν στὸ Κίεβο μία εἰκόνα του, σημειώνοντας τὸ σχῆμα καὶ τὶς διαστάσεις τῆς εἰκόνος. Οἱ ἄνθρωποι ποὺ στάλθηκαν νὰ φέρουν τὴν εἰκόνα καθυστέρησαν στὸ νησὶ Λίπνα, ἐξαιτίας τῆς καταιγίδας ποὺ μαινόταν στὴ λίμνη Ἴλμεν. Τὴν τέταρτη ἡμέρα βρῆκαν τὴν εἰκόνα νὰ ἐπιπλέει στὸ νερό. Ὁ ἀσθενὴς πρίγκιπας ἀσπάσθηκε τὴν εἰκόνα καὶ θεραπεύθηκε. 
Αποτέλεσμα εικόνας για Николо-Дворищенский собор
Ἕνα μοναστήρι μὲ πέτρινη ἐκκλησία, ἀφιερωμένη στὸν Ἅγιο Νικόλαο, χτίσθηκε ἀργότερα στὸ νησὶ τῆς Λίπνα, στὸ μέρος ὅπου ἐμφανίσθηκε ἡ εἰκόνα.
Τὸ ἔτος 1116, ὁ πρίγκιπας ἔκανε ἐκστρατεία ἐναντίων τῶν κατοίκων τοῦ Τσοὺντ καὶ μετὰ τὴ νίκη του ἐπεξέτεινε τὴ δικαιοδοσία τῶν πριγκίπων τοῦ Νόβγκοροντ. Ἔπειτα, σύμφωνα μὲ τὶς ἐντολές του, ὁ δήμαρχος Παῦλος ἔχτισε ἕνα φρούριο στὴ λίμνη Λαντόγκα, ὅπου ἀνεγέρθη καὶ μία πέτρινη ἐκκλησία πρὸς τιμὴν τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου.
Τὸ ἔτος 1125, ὁ μεγάλος πρίγκιπας Βλαδίμηρος ὁ Μονομάχος πέθανε καὶ ὁ Ἅγιος Μστισλάβος ἀνῆλθε στὸ θρόνο τοῦ Κιέβου. Ἐκείνη τὴν περίοδο νίκησε σὲ μάχη τοὺς Πολόβτσους, παλαιοὺς ἐχθροὺς τῆς Ρωσίας, καὶ τοὺς ἐξώθησε πέρα ἀπὸ τὸν ποταμὸ Βόλγα.

Τὸ ἔτος 1128, ἔθεσε τὸ θεμέλιο λίθο σὲ μία ἐκκλησία ἀφιερωμένη στὸν Μεγαλομάρτυρα Θεόδωρο τὸν Τήρωνα, σὲ ἀνάμνηση τῆς νίκης τοῦ μεγάλου πρίγκιπα ἐπὶ τοῦ πρίγκιπα Ὄλεγκ τοῦ Τσέρνιγκωφ. Ἐπίσης, τὸ ἔτος 1131, μετὰ ἀπὸ μία ἐπιτυχημένη ἐκστρατεία ἐναντίων τῆς Λιθουανίας, ὁ Ἅγιος Μστισλάβος ἔθεσε τὸν θεμέλιο λίθο ἑνὸς ναοῦ ἀφιερωμένου στὴν εἰκόνα τῆς Θεοτόκου τοῦ Πιρογκό.
Ὁ Ἅγιος πρίγκιπας Μστισλάβος – Θεόδωρος κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη τὸ ἔτος 1134, κατὰ τὴν ἑβδομάδα τῆς Διακαινησίμου, καὶ ἐνταφιάσθηκε στὸ ναὸ τοῦ Μεγαλομάρτυρος Θεοδώρου, τὸν ὁποῖο καὶ εἶχε χτίσει.

Σάββατο, 14 Απριλίου 2018

Η Ανάσταση που άργησε...


ΜΕΓΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟ βράδυ. Ο Γέροντας, λαμπροφορεμένος, υποδεχόταν τον κόσμο και έ­παιρνε τις λειτουργίες. Είχε ετοιμάσει τα καντή­λια από νωρίς. Έτοιμα όλα, σβηστά. Άρχισε το "Ευλογητός", πήρε καιρό μέσα στά μαύρα του τα ράσα, με τους βοστρύχους των μαλλιών και των γενειών του να λάμπουν.

  Σοβαρός-σοβαρός. Ανοι­γόκλεινε την πόρτα, παραπατούσε, αλλά έτρεχε κιόλας, προσκυνούσε τις Δεσποτικές εικόνες, τον θρόνο, έμπαινε στο Ιερό, έπαιρνε τις λειτουργί­ες, ψέλναμε τον Κανόνα "Κύματι θαλάσσης". Δεν είχε ο Γέροντας χρόνο κοσμικό, είχε χρόνο λει­τουργικό. Μαζευόταν ο κόσμος, πολύς κόσμος. Χριστιανοί, που τον αγαπούσαν, αλλά και άλλοι από την γειτονιά δρασκέλιζαν την μάντρα, σκύβον­τας από το μικρό πορτάκι, άρρωστοι, νοσοκόμες, γιατροί.   Καθυστερούσε ο Γέροντας. Σβηστά τα φώτα. Ψέλναμε, ξαναψέλναμε, δεν έβγαινε να πη το "Δεῦτε, λάβετε φῶς".

 Έφευγα από το ψαλτήρι, να πάω στο Ιερό, μου έλεγε:
"Ξέρω, ξέρω". Αδημο­νία. Οι άλλες εκκλησίες σήμαναν ήδη Ανάσταση, βαρελότα πέφτανε κι αυτός δεν έβγαινε.
"Ξέρω, ξέ­ρω", μου λέει."Όποιος θέλει να φύγη. Δέν μπορεί. Ας τους βάλουμε στην εκκλησία, τά προβατάκια του Χριστού μας, Βαγγέλη. Μέσα στην κιβωτό είναι μιά φορά τόν χρόνο. Ας καθυστερήσουν. Ψάλλε εσύ, ψάλλε". 
"Τά είπα, Γέροντα, πάλι καί πάλι".

Τέλος πάντων, βγήκε. Άλλο πανηγύρι. 'Εκουνούσε την λαμπάδα γελώντας,