ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

Είναι καλύτερο να σε κακολογούν παρά να σου λένε μόνο καλά λόγια..

Του ιερομονάχου Σαββατίου Μπαστοβόι

 Το να υποφέρεις όταν σε κακολογούν είναι κάτι το φυσικό.Δεν είναι όμως φυσικό να υποφέρεις σαν να συνέβη αυτό ακριβώς τότε,σαν εσύ να ήσουν κάποιος άλλος μέχρι εκείνη την δυσάρεστη είδηση.Είμαστε οι ίδιοι,ανεξάρτητα από το τι λέει ο κόσμος,ενώ οι πράξεις μας δεν άλλαζουν ανάλογα με το σχόλιο που δέχονται:αυτές είναι καλές ή κακές σε συνάρτηση με τον Θεό
 Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που φυλάγονται από την κακολογία.Αυτό το πράγμα τους προσφέρει μία εσωτερική άνεση.Άλλοι το πάνε πιο μακριά-περιβάλλονται μόνο από ανθρώπους που τους εγκωμιάζουν.Ωστόσο,ανεξάρτητα από το τι αισθάνονται και πιστεύουν για τον εαυτό τους,αυτοί οι άνθρωποι μένουν ίδιοι,ενώ οι πράξεις τους που ξέφυγαν από την κρίση των ανθρώπων,δεν θα ξεφύγουν από την κρίση του Θεού.
 Υπάρχουν άνθρωποι που νομίζουν ότι είναι καλοί σε σύγκριση με άλλους που είναι πιο κακοί,ή να το πούμε πιο καλά,που αυτοί τους θεωρούν κακούς.Δεν υπάρχει πιο μεγάλη αυταπάτη από το να κρίνεις τον εαυτό σου μέσα από την σύγκριση-φαίνεται ότι όλο το κακό στον κόσμο προήλθε από το γεγονός ότι οι άνθρωποι άρχισαν να συγκρίνονται μεταξύ τους-αφού η σύγκριση είναι η αρχή του φθόνου,της ανύψωσης του εαυτού μας και της απελπισίας,αμαρτίες δια των οποίων έπεσαν ο Κάιν,ο Ιούδας και ο ίδιος ο Σατανάς .

 Το να σε κακολογούν είναι το χειρότερο πράγμα.Χειρότερο και από το να σε κακολογούν είναι να σε καλολογούν-μόνο καλά λόγια να ακούςΟὐαί ὅταν καλῶς ὑμᾶς εἴπωσι πάντες οἱ ἄνθρωποι»,είπε ο Χριστός.Είναι φυσιολογικό στην ζωή να μας κακολογούν ή να μας καλολογούν,αλλά αυτοί που ακούν μόνο καλά λόγια,είναι εκτεθειμένοι σε μεγαλύτερο κίνδυνο.
Εαν θα ακούγατε με πόσα εγκώμια περιβάλλονται οι κακοί άνθρωποι από αυτούς που τρώνε στα τραπέζια τους!Με βεβαιότητα δεν υπάρχει στον κόσμο κάποιος κακός άνθρωπος που να μην τον έχει καλολογήσει κάποιος κάποτε,όπως δεν υπάρχει κάποιος δίκαιος άνθρωπος που να μην έχουν κακολογήσει και οι οικείοι του ακόμη.
 Υπό αυτές τις συνθήκες πώς θα ξεχωρίσουμε τους κακούς ανθρώπους από τους καλούς ακούγοντας τα λόγια που λέγονται για αυτούς;Εαν οι καλοί κακολογούνται,ενώ οι κακοί περιβάλλονται μόνο από εγκώμια και καλά λόγια,πώς θα γνωρίσουμε το αληθινό μέτρο του ανθρώπου;
 Τον άνθρωπο τον γνωρίζεις από το πώς αντιδράει όταν τον δυσφημούν,αλλά και όταν τον εγκωμιάζουν.Αυτός που γλυκαίνεται με τα εγκώμια,θα πικραθεί όταν θα ακούσει να τον κακολογούν.Όμως ο άνθρωπος που έχει αυτογνωσία,που γνωρίζει τις πράξεις και την προσπάθειά του,που αναμένει την κρίση του Θεού,γνωρίζοντας πως μόνο Εκείνος γνωρίζει τα πάντα για όλους,ένας τέτοιος άνθρωπος δεν λυπάται όταν τον κακολογούν,επειδή ούτε στα εγκώμια γλυκαίνεται.
 Οι άνθρωποι είναι κόλακες από την φύση τους,γι'αυτό η πλειοψηφία των ανθρώπων ζει χωρίς να μάθει ποτέ τι λένε εν τη απουσίας τους οι φίλοι και οι οικείοι.Τότε όταν συναντιούνται,όλοι χαμογελούν και χαιρετιούνται,ακόμη και αν λίγο πριν σε κουτσομπόλευσαν.
 Η κλίση προς την κολακεία και το ψέμα κάνει τους ανθρώπους να πιστεύουν ότι αυτοί με τους οποίους σχετίζονται,έχουν μία καλή γνώμη γι'αυτούς.Εξαιτίας αυτού εμείς φτάνουμε να έχουμε μία πολύ καλή γνώμη για τον εαυτό μας.Πόσοι όμως δεν χάνουν την ψυχραιμία τους όταν μαθαίνουν ότι προδόθηκαν και πουλήθηκαν από αυτούς που θεωρούσαν φίλους τους.
Αυτό το πράγμα δεν θα συνέβαινε εαν ο καθένας μας θα έκρινε σωστά για τον εαυτό του,εαν δεν θα εξυψώναμε τόσο πολύ το πρόσωπό μας.
Εαν θέλεις να ξέρεις πόσο μπορεί να σε πληγώσει η κακολογία των άλλων,δες πόσο σε ''ζεσταίνουν'' τα εγκώμια.Επειδή εγκώμια ακούν όλοι,ενώ κακολογία μόνο αυτοί που μπορούν να το υποφέρουν
 πηγή /Απόδοση στα ελληνικά π.Γεώργιος Κονισπολιάτης / proskynitis.blogspot

Η ανθρωποφαγική επίθεση στην Ναταλία Λιονάκη

Αποτέλεσμα εικόνας για ναταλια λιονακη
Δεν έχουν περάσει παρά ελάχιστα εικοσιτετράωρα από τη ψήφιση, από 148 βουλευτές του Ελληνικού Κοινοβουλίου, του νόμου με τον οποίον θα επιτρέπεται η αλλαγή φύλου από τα 15 χρόνια.
 Με λύπη και όχι έκπληξη παρακολουθώ μέσα από τις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης ένα μεγάλο μέρος εκείνων που με περισσή άνεση διαρρήγνυαν τα ιμάτια τους, λέγοντας πως ένα παιδί που πηγαίνει ακόμα στο γυμνάσιο μπορεί ελαφρά την καρδία να αλλάξει το φύλο του, λες και πρόκειται για τη σχολική του τσάντα, εδώ και μερικές μέρες να λοιδορούν την από καιρό ενήλικη κυρία Ναταλία Λιονάκη, επειδή αποφάσισε να περάσει «κουρά» και να γίνει μονάχη στην Κένυα, λαμβάνοντας το νέο της σχηματικό όνομα: Φεβρωνία.

 Αλήθεια, αυτοί οι κύριοι όταν ο τεράστιος Λέοναρντ Κοέν επί πέντε ολόκληρα έτη είχε ασπαστεί το βουδισμό και είχε γίνει μοναχός θα τολμούσαν να τον ειρωνευτούν; Όχι βέβαια. Ίσα ίσα που εκείνη του η επιλογή στα LifeStyle περιοδικά της εποχής θα ήταν μια τάση-μόδα που θα έπρεπε και άλλοι να ακολουθήσουν προκειμένου να είναι in. 
Η ανθρωποφαγική επίθεση που δέχεται μέσα από σελίδες κοινωνικής δικτύωσης, είμαι σχεδόν βέβαιος πως το ίδιο θα γίνεται και από τηλεοπτικές κίτρινου ύφους, απλώς εγώ δεν τις παρακολουθώ, γεννάει και βαρύτατους χαρακτηρισμούς όπως: «ναρκωμένη», «άβουλη», «προσηλυτισμένη». 
Άλλοι πάλι δεν περιορίζονται «μόνο» στον να τη στολίζουν με προσβλητικά επίθετα, αλλά προχωρούν και σε εκτιμήσεις για το τι την οδήγησε στην απόφασή της: «για να ξεπλύνει τις αμαρτίες», «επειδή τρελάθηκε» ή «πως έγινε μοναχή για να τρώει και να πίνει τζάμπα». Ορισμένοι, ούτε λίγο, ούτε πολύ, πιστεύουν πως μπορεί να έπεσε και θύμα απαγωγής…

Ο εμφύλιος στο Άγιο Όρος. Σαν σήμερα, 16 Οκτωβρίου 1948, η μάχη των Καρυών

Ο Κώστας Παπαγεωργίου (στη μέση με την τραγιάσκα) ήταν ο άνθρωπος ο οποίος ηγήθηκε των ανταρτών που μπήκαν στο Άγιον Όρος

Ο ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΣΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ
.......Στις 27 Απριλίου 1945 έφτασε στο Άγιο Όρος το πρώτο κλιμάκιο της Χωροφυλακής. Στην δύναμη αυτή υπηρετούσαν 36 αξιωματικοί και χωροφύλακες.

ΠΡΩΤΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ
Το πρώτο σοβαρό επεισόδιο ήταν η επίθεση κατά της Δάφνης στις 23/4/1947 από 42 ενόπλους αντάρτες με αρχηγούς τους Κ. Παπαγεωργίου και Α. Καζάκο με σύνδεσμο το Θ. Δαμπάση. Αυτή η ομάδα καθήλωσε τη φρουρά του Σταθμού Χωροφυλακής που την αποτελούσαν 3 άνδρες και κατέλαβε το Τελωνείο, το Ταχυδρομείο, τον Αστυνομικό Σταθμό και τα εμπορικά καταστήματα.
Την επόμενη ημέρα στις 3 π.μ. φόρτωσαν τα προϊόντα που κατάσχεσαν (τρόφιμα, 110 σάκους αλεύρι, ιματισμό, υγειονομικό και τηλεπικοινωνιακό υλικό κ.α.) στο πετρελαιοκίνητο «Άγιος Νικόλαος» που έτυχε να βρίσκεται στην Δάφνη και επέπλευσαν με κατεύθυνση Αρκούδα Χαλκιδικής.
Το απόγευμα της ίδιας ημέρας απόσπασμα Χωροφυλακής ΑΟ με ακταιωρούς πρόλαβε τους αντάρτες.
Στην συμπλοκή που ακολούθησε οι αντάρτες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν σχεδόν όλα τα εφόδια που είχαν πάρει και με απώλειες, σύμφωνα με στοιχεία της χωροφυλακής 2 νεκρούς και 2 τραυματίες, διέφυγαν. Από την πλευρά των ανταρτών υποστηρίχτηκε ότι δεν είχαν καμιά απώλεια.

Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΚΑΡΥΩΝ 16/10/1948
Η σημαντικότερη όμως μάχη ήταν αυτή που διεξάχθηκε την αυγή της 16/10/1948 από 400 περίπου ένοπλους αντάρτες που ήταν τμήμα της VI Μεραρχίας του ΔΣΕ. (βλέπε εδώ)

ΕΠΙΔΡΟΜΕΣ ΚΑΙ ΑΜΥΝΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ
Στις 22/4/1948 30 αντάρτες εισήλθαν στο ΑΟ και λεηλάτησαν την Ι. Μ. Χιλιανδαρίου.
Στις 5/8/11948 ο καπετάν Παπαγεωργίου με ομάδα από ενόπλους λεηλάτησε την Ι. Μ. Εσφιγμένου.
Στις 18/10/1948 ο καπετάν Παπαγεωργίου λεηλάτησε την Ι. Μ. Καρακάλλου.
Στις 8/11/1948 ο καπετάν Παπαγεωργίου λεηλάτησε την Ι. Μ. Φιλοθέου.
Στις 17/11/1948 ο καπετάν Παπαγεωργίου προσπάθησε να λεηλατήσει την Ι. Μ.

Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

Ο νεομάρτυς δόκιμος μοναχός Ρωμανός(+Βοσνία 1994)

Του π.Γεωργίου Κονισπολιάτη
Στα τέλη του 20ου αιώνα και στις αρχές γνωρίζουμε δύο στρατιώτες που έδωσαν την ζωή τους για τον Χριστό και για την Αγία Ορθόδοξη εκκλησία.Ο ένας είναι ο Ευγένιος Ροντιόνωβ που σφαγιάστηκε από τσετσένους Ισλαμιστές γιατί αρνήθηκε να αφαιρέσει τον Σταυρό του (ΕΔΩ)και ο άλλος είναι ο δόκιμος μοναχός Ρωμανός(Μαλίσεβ, 1970-1994) που μαρτύρησε στην Βοσνία στις 2 Οκτωβρίου 1994

Γεννήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 1970 στην πόλη Κιρώβ της Ρωσίας.Στα 17 του χρόνια αφού βαπτίστηκε έγινε δόκιμος στην Μονή του Βαλαάμ που μόλις είχε ξανανοίξει μετά από πενήντα χρόνια.Ήταν  νέος με ταλέντο στην ζωγραφική και στην αγιογραφία.Όταν άκουσε στην τηλεόραση ότι οι Ορθόδοξοι Σέρβοι αδελφοί πολεμούνται από τους Βόσνιους μουσουλμάνους και τους Κροάτες καθολικούς θέλησε να καταταχθεί ως εθελοντής στον σερβικό στρατό.
Photo of the New Martyr Soldier Monk Roman
 Ήρθε στον πνευματικό του πατέρα και είπε για την απόφασή του. «Όχι», απάντησε ο πνευματικός του πατέρας.  Αυτό δεν είναι για εσένα.Ο Κύριος σου έχει δώσει ταλέντο, Μείνε στο μοναστήρι!
«Δεν μπορώ, πατέρα, η ψυχή πονάει για τους Ορθόδοξους αδελφούς θέλω να τους βοηθήσω». 
«Αν πάς στη Βοσνία, δεν θα επιστρέψεις.Μείνε καλύτερα στο μοναστήρι!»
Και ο Ρωμανός έμεινε. Συνέχισε να εργάζεται. Μια μέρα μια επιστολή από το Άγιο Όρος ήρθε στο μοναστήρι,  Καλούσαν τον Ρωμανό  να αγιογραφήσει ένα τέμπλο στο Άγιο Όρος. Ο πνευματικός του πατέρας τον ευλόγησε  και ξεκίνησε το ταξίδι του. Παιρνώντας  από το Βελιγράδι και σε έναν από τους δρόμους του Βελιγραδίου ο Ρωμανός συνάντησε τυχαία ρώσους εθελοντές που πολεμούσαν στην Βοσνία.Η ψυχή του πήρε φωτιά και έσπευσε μαζί τους στη Βοσνία. 
    
Πολέμησε στην πρώτη γραμμή των επιχειρήσεων.Συμμετείχε στην υπεράσπιση των Σερβικών θέσεων στο Gyrbovitsy και στο οροπέδιο Nishichk.Μετά από αυτό πήγε με μια ομάδα Ρώσων εθελοντών στην αναγνώριση με την ομάδα σαμποτάζ των«Λευκών Λύκων» Στο πλαίσιο αυτής συμμετείχε στην ανακάλυψη των εχθρικών θέσεων στο Μεγάλο Γιάσεν και στο Πόλο.
Η ομάδα του,αυτός και άλλα οχτώ άτομα μπήκαν βαθιά στο μουσουλμανικό έδαφος .Έγιναν αντιληπτοί από εκάτο περίπου Αλβανούς Κοσοβάρους.Η μάχη ήταν άνιση αλλά συγκλονιστική.Ο Ρωμανός έμεινε τελευταίος για να καλύψει τον υποχώρηση των συστρατιωτών του.Τον τραυμάτισαν.Το παραμορφωμένο πτώμα του το παρέλαβαν μετά από δέκα μέρες σε μία ανταλλαγή.
 Θάφτηκε με στρατιωτικές τιμές στο νεκροταφείο Doni Miliceva, κοντά στο Σεράγεβο. Στο ίδιο μέρος όπου βρίσκονται θαμμένοι δεκαοχτώ άλλοι ρώσοι εθελοντές.
Αποτέλεσμα εικόνας για Малышев Роман Серафимович
 Γράφει ο  Mikhail Mikhailovich Gorimov :«Πήγε να υπερασπιστεί τους Ορθόδοξους διωκόμενους αδελφούς του χωρίς ευλογία. Αλλά υπάρχουν κάποιοι  που θα προσπαθήσουν να καταδικάσουν τη Ρωμανό επειδή ήταν δόκιμος μοναχός. Προσευχήθείτε γι 'αυτόν, ορθόδοξοι αδελφοί! Προσευχήθείτε για τον δούλο του Θεού Ρωμανό που σκοτώθηκε  στο πεδίο της μάχης.Προσεύχεστε για όλους τους σκοτωμένους Ορθόδοξους στρατιώτες. 

Επιμέλεια-απόδοση στα ελληνικά π.Γεώργιος Κονισπολιάτης/proskynitis.blogspot




Ναταλία Λιονάκη: Ακολούθησα το μοναχισμό γιατί πλημμύριζα από χαρά και φως

Αποτέλεσμα εικόνας για Ναταλία Λιονάκη: Ακολούθησα το μοναχισμό γιατί πλημμύριζα από χαρά και φως
«Δεν ακολούθησα το δρόμο του Θεού από ερωτική απογοήτευση ούτε από κατάθλιψη, τον ακολούθησα επειδή με πλημμύριζε από χαρά και φως ο Χριστός».
Αυτά ήταν τα λόγια της Ναταλίας Λιονάκη στη δημοσιογράφο Μαρία Γιαχνάκη όταν την είχε συναντήσει στο σπίτι της στο Παγκράτι, την περίοδο που όλοι την κυνηγούσαν για να μιλήσει στα τηλεοπτικά παράθυρα.
Οι δύο γυναίκες είχαν καθίσει για ώρες μαζί στον καναπέ του σπιτιού της Ναταλίας όπου είχε βρεθεί για λίγες ώρες ώστε να δει τη μητέρα της που ήταν ασθενής΄.

Η Ναταλία τότε έλεγαν όλοι ήταν σαν χαμένη, όμως η Ναταλία δεν ήταν καθόλου σαστισμένη απλώς είχε παραδώσει την ζωή της, στο θέλημα του Θεού προσπαθώντας να κόψει το δικό της θέλημα όπως λένε στην μοναστική ζωή και είχε βάλει στόχο να αξιωθεί να την δεχθούν στον Μοναχισμό.
Στα χέρια της κρατούσε πάντα το κομποσκοίνι κι έλεγε την ευχή: «Κύριε Χριστέ ελέησόν με».
«Έχω πάντα τον Χριστό στο μυαλό μου και κάνω πάντα νοερή προσευχή.
Δεν με θλίβει τίποτα μόνο νιώθω την χαρά που προσεύχομαι και προσπαθώ με την προσευχή να μην αποσπώ το νου μου.»

Η Ναταλία έδινε απαντήσεις πνευματικές σε όσους την ρωτούσαν για την επιλογή της αλλά κανείς δε μπορούσε να καταλάβει αν δεν είχε σχέση με το Θεό τι σήμαιναν τα λόγια της.
Η Ναταλία ταπεινώθηκε, έδωσε τα υπάρχοντά της στον κόσμο, μελέτησε πατερικά κείμενα, έμαθε να διαβάζει ακολουθίες και το σημαντικότερο ; 

Έκανε παρακλήσεις στην Παναγία και γονάτιζε στην Παναγία προσφέροντάς της πλούσια τα δάκρια της μετάνοιάς της.

Σάββατο, 14 Οκτωβρίου 2017

'Ωστε οι γονείς δεν έχουν καμία ευθύνη για τα παιδιά τους,απλά προεδρεύουν;

Γράφει ο Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης

Το νομοσχέδιο για την αλλαγή φύλου είναι ένας πεντακάθαρος καθρέφτης της σύγχρονης κοινωνίας. Η οποία έχει ένα κύριο χαρακτηριστικό. Απεχθάνεται την ευθύνη. Προτιμάει να φταίει πάντα κάποιος άλλος εκτός από αυτήν.

 Κι αυτή τη νοοτροπία τη μαθαίνει από τα γεννοφάσκια της στα σπίτια της από τους γονείς της. Η επίρριψη της ευθύνης στα καπρίτσια της φύσης αντί για τον οικογενειακό ιστό ταιριάζει γάντι στην ανευθυνότητα των γονιών.
Το νομοσχέδιο που ήρθε στη Βουλή βολεύει κάθε γονιό που μεγαλώνει το παιδί όπως να’ ναι, όπως του αρέσει, όπως «ταιριάζει πλησιέστερα με τη συναισθηματική του ανάγκη», για να το πω με την επίκαιρη φρασεολογία. Γράφοντας στα παλιά του τα παπούτσια τι έχει ανάγκη και τι πραγματικά ωφελεί το παιδί του και όχι τις δικές του προσωπικές ανάγκες και μωροφιλοδοξίες.
Η επίκληση στην αμφιλεγόμενη και ψευδή πληροφόρηση ότι όλες οι παρεκκλίσεις από τη συμπεριφορά στα φύλα είναι αποτέλεσμα ορμονικών διαταραχών δεν είναι μόνο αντιεπιστημονική, είναι και φυτίλι ανευθυνότητας.

Το γεγονός ότι κάποιες από τις παρεκκλίσεις είναι ορμονικής φύσης δεν απαντάει ευθέως στο άλλο γεγονός, στο οποίο έχει απαντήσει η επιστήμη εδώ και χρόνια (μέχρι να πάψει να το φωνάζει για λόγους καθαρά οικονομικούς): Φταίνε τα πρότυπα. Φταίει η οικογένεια. Φταίει η μάνα. Φταίει ο πατέρας. Φταίνε κι οι δυο.
Επειδή η φύση προίκισε τον καθένα με τα χαρακτηριστικά ενός φύλου, αλλά την ολοκλήρωση αυτής της διαδικασίας την άφησε στα πρότυπα. Τα πρότυπα έχουν καθοριστική ευθύνη στον προσανατολισμό μεγάλης μερίδας των παιδιών. Αυτή, όμως, η αλήθεια προϋποθέτει την ανάληψη της αντίστοιχης ευθύνης από τα ίδια τα πρότυπα. Τέτοια ανάληψη σπανίως υπάρχει.
Τις τελευταίες μέρες έχουμε ακούσει πλήθος επιχειρημάτων από επιστήμονες και μη για το θέμα. Δεν ακούσαμε όμως ούτε μια απάντηση στο πιο εύλογο ερώτημα, που δεν τέθηκε καν: Πώς συμβαίνει να ταυτίζεται η έκρηξη στην παραγωγή trans και gay με την ανάπτυξη ενός συγκεκριμένου μοντέλου οικονομίας από τη δεκαετία του 70’ και μετά;
Πώς ταυτίζεται η έκρηξη αυτή με τη σταδιακή μεταβολή της κοινωνίας από το

Ἄνθρωπος πού δέν γεύτηκε πειρασμό δέν μπορεῖ νά εἶναι βέβαιος γιά τίς ἀρετές του !

Ἀββάς Δωρόθεος – Ἔργα Ἀσκητικά

 Μή σοῦ φαίνεται παράξενο, παιδί μου, ἐφόσον βρίσκεσαι στήν ὁδό πού ὁδηγεῖ στό Θεό, ἄν πολλές φορές πέφτεις πάνω σέ ἀγκάθια καί σβώλους καί ἄλλοτε σέ ὁμαλό ἔδαφος. Γιατί ὅσοι ἀγωνίζονται, ἄλλοτε πέφτουν ἄλλοτε νικοῦν.
 Ὁ Μέγας Ἰώβ εἶπε: «Τί ἄλλο εἶναι ἡ ζωή τοῦ ἀνθρώπου πάνω στή γῆ, παρά μιά συνεχής δοκιμασία;» (Ἰώβ 7, 1). 
Καί κάποιος ἄλλος ἅγιος εἶπε: «Ἄνθρωπος πού δέν γεύτηκε πειρασμό δέν μπορεῖ νά εἶναι βέβαιος γιά τίς ἀρετές του» (Σοφ. Σειρ. 34, 10: Ἰακώβ. 1, 12).
 Γιατί καθώς ἀσκούμαστε στήν πίστη πειραζόμαστε, γιά νά δοκιμαστοῦμε καί νά μάθουμε νά...πολεμᾶμε.
 Ὁ Κύριος εἶπε: «Πρέπει νά περάσετε μέσα ἀπό πολλές θλίψεις γιά νά μπεῖτε στή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν» (Πραξ. 14, 22).
 Ἄς εἶναι λοιπόν βοηθός σας σέ ὅ,τι συναντᾶτε, ἡ ἐλπίδα τοῦ καλοῦ τέλους. Καί ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος, θέλοντας νά μᾶς προετοιμάσει γιά ν᾽ ἀποκτήσουμε ὑπομονή λέει: «Εἶναι ἀξιόπιστος ὁ Θεός πού σᾶς ὑποσχέθηκε ὅτι δέν θά σᾶς ἀφήσει νά πειραστεῖτε περισσότερο ἀπ᾽ ὅσο μπορεῖτε, ἀλλά μαζί μέ τόν πειρασμό θά φέρει καί τό ξεπέρασμά του, ὥστε νά μπορεῖτε νά τόν σηκώσετε» (Α´ Κορ. 10, 13).
 Καί ὁ Κύριός μας, ἡ πραγματική Ἀλήθεια πού λέει: «Σ᾽ αὐτόν τόν κόσμο θά δοκιμάσετε θλίψεις, ἀλλά ἔχετε θάρρος, ἐγώ νίκησα τόν κόσμο» (Ἰωάν. 16, 23), ἄς εἶναι ἡ παρηγοριά σου. 
Αὐτά νά μελετᾶς, αὐτά νά τηρεῖς. Νά ζεῖς μέ τή μνήμη τοῦ Κυρίου, καί ἡ ἀγαθότητά Του, θά σέ βοηθάει σέ ὅλα, παιδί μου, γιατί εἶναι ἐλεήμονας καί γνωρίζει τήν ἀδυναμία μας. Αὐτός θά ἐπιτιμήσει τά κύματα καί θά ξαναφέρει γαλήνη στήν ψυχή σου μέ τίς εὐχές τῶν Ἁγίων Του.

Θέλουμε διάβασμα,ίσως και ''διάβασμα''...

Αποτέλεσμα εικόνας για ortodoxia si tehnologia
  Όταν μπαίνω σ’ ένα βιβλιοπωλείο ντρέπομαι τόσο πολύ, καθώς συνειδητοποιώ πόσο λίγο χρόνο αφιερώνω στο διάβασμα.
 Και μετά, θέλω να έχω γνώμη για όλα, να λέω την εξυπνάδα μου για κάθε φλέγον σύγχρονο ή παλιότερο θέμα, να έχω άποψη, να δημιουργώ κλίμα, να δείχνω πως κάτι είμαι.
 Και τι είμαι; Βασικά ένας αγράμματος. Ξέρω τόσο λίγα. Ημιμάθειας το ανάγνωσμα.
 Έχω διαβάσει κάποια πράγματα, και μετά, τέλος. Καμία ενημέρωση πλέον. Τι λέει η επιστήμη, νέες έρευνες, πανεπιστήμια, επίσημοι φορείς. Τίποτε. Δεν με αφορούν αυτά. Βλέπω σήριαλ, τηλεπαιχνίδια, μουσικούς διαγωνισμούς, και ταινίες.
  Μετράω πόση ώρα διαβάζω ένα βιβλίο κάθε μέρα, και υπάρχουν μέρες που δεν διαβάζω τίποτε και καθόλου. Ούτε λεπτό, ούτε δύο σελίδες.
Κι όταν διαβάζω, τι διαβάζω; Βιβλία φτήνιας συνήθως.
 Το θέμα είναι να διαβάζεις κάτι που σε πάει μπροστά, που κουράζει λίγο το μυαλό, και το προχωρά. Κάτι που δεν ήξερες. 
 Να ψαχτείς λιγάκι. Κι ας μπερδευτείς και κάμποσο. Κι ας αμφισβητήσεις. Κι ας απορήσεις. Κι ας αναρωτηθείς.
 Το θέμα είναι το μυαλό να προχωρήσει, να εμβαθύνει, να φιλοσοφήσει, να ανοίξει, να χωρέσει φως γνώσης κι αλήθειας.

Ο άγιος Πορφύριος έμπαινε στο αμφιθέατρο της ιατρικής να ακούσει παραδόσεις, να ενημερωθεί. Άκουγε όπερα, συνιστούσε σε όλους να προχωρούν, να προοδεύουν, να μη φοβούνται τη γνώση.
Την ίδια εποχή, άλλοι πνευματικοί στην Ελλάδα, συμβούλευαν πνευματικά τους παιδιά να μη σπουδάσουν στο εξωτερικό, για να μη χάσουν την πίστη τους, για να μη γνωρίσουν ¨κακές παρέες¨, να μην παρασυρθούν σε αμαρτίες, να μην κάνουν προγαμιαίες σχέσεις και μπλέξουν. Όλη η αγωνία συνίστατο σε κάτι τέτοια θέματα. Με πνεύμα φοβικό, χωρίς αέρα ούτε ελευθερίας, ούτε αυτοδιάθεσης. Άπειρα τέτοια παραδείγματα ανθρώπων που τώρα χτυπούν το κεφάλι τους, που έμειναν πίσω σε πολλά, ακολουθώντας τέτοιες συντηρητικές νοοτροπίες, που τότε νόμιζαν ότι είναι οι γνήσια ορθόδοξες.
Μερικοί, αυτά που μάθαμε πριν δεκαετίες, αυτά ξέρουμε ακόμα. Χωρίς καμία διάθεση για κάτι περισσότερο.
Κλειδώσαμε. Είμαστε πλούσιοι.¨Πεπλουτήκαμεν¨.
Κάτι σαν πνευματική αυτοϊκανοποίηση.
Πίσω από όλη αυτή τη νοοτροπία, που είναι αρκετά ελληνική και δυστυχώς και… θρησκευτική, κρύβονται διάφοροι λόγοι.
Ένας είναι η τεμπελιά. Βαριέσαι να διαβάσεις. Θέλει χρόνο όλο αυτό.
Άλλος λόγος, μια αίσθηση αυτάρκειας: Τα ξέρω εγώ. Σιγά τώρα, που θα μάθω τι λέει ο ένας κι ο άλλος. Τα ξέρω τα πιο πολλά, δεν μου χρειάζονται καινούργια. (Τα πιο πολλά, εδώ, είναι τα ελάχιστα που μάθαμε κάποτε)
Άλλος λόγος είναι μια φοβικότητα και ανασφάλεια, που οδηγεί σε αμυντικούς μηχανισμούς: Κι αν διαβάσω κάτι που θα με κλονίσει και με τρομάξει και χάσω την πίστη μου; Ας κλειστώ καλύτερα στο καβούκι μου, στον μικρόκοσμό μου.
Κλείνομαι λοιπόν, δαιμονοποιώ τη γνώση και την εξέλιξη, κι ονομάζω αμυντικά το μικρόκοσμό μου, ¨σύμπαν¨!!
Ο κόσμος μου, το σύμπαν όλο! Νομίζεις.
Μα ο κόσμος προχωρά, εξελίσσεται, ανακαλύπτει, ρωτά, ωριμάζει.
Μερικοί από εμάς, ενώ είμαστε εμμονικά κλειστοί στο άνοιγμα νέων γνώσεων, αγνοούμε δυστυχώς και τη δική μας πίστη. 
Δεν ξέρουμε ποια είναι στ’ αλήθεια αυτά που λέμε ότι δήθεν πιστεύουμε.
Ερώτηση: ποιος από μας έχει διαβάσει έστω μια φορά, όλη, μα όλη την αγία Γραφή;.. Μα όλη! Πόσοι είμαστε;
Εσύ, έχεις διαβάσει άραγε όλη την αγία Γραφή;
Έστω από περιέργεια, να δεις τι λέει, ρε παιδί μου, αυτό το Βιβλίο!
Κι όμως, ενώ δεν την έχεις διαβάσει, λες ότι πιστεύεις, ότι ξέρεις, ότι είμαστε οι καλύτεροι, οι πιο αληθινοί, οι πιο φωτισμένοι.
Ξέρεις να απαξιώνεις άλλους, να τους υποτιμάς εύκολα, και να τονίζεις τη δική μας ανωτερότητα, την οποία όμως τόσο τραγικά αγνοείς, και δεν μπορείς να αποδείξεις.
Το μόνο επιχείρημα είναι, ¨διότι έτσι σου λέω εγώ!¨, ή, ¨αυτό είναι έτσι, διότι έτσι το πιστεύω εγώ.¨ Τρέχα γύρευε.
Ρώτησα κάποτε έναν παραδοσιακό και φιλομόναχο δεσπότη να μου πει ένα βιβλίο να διαβάσω, να μου προτείνει κάτι. Και με εξέπληξε με την απάντησή του: αυτό τον καιρό, πάτερ μου, διαβάζω το Κοράνι. Θέλω να δω τι πιστεύουν τόσα εκατομμύρια άνθρωποι στον πλανήτη. Δεν μπορώ διαρκώς να κρίνω, να σχολιάζω, να κατηγορώ, χωρίς μάλιστα να ξέρω καν τι λέει αυτό το βιβλίο.
Πριν καιρό, διάβασα ένα βιβλίο ψυχολογίας που αφορά τα ζευγάρια και τις σχέσεις τους, συνέχισε ο δεσπότης. Πέρυσι διάβασα ένα βιβλίο για την ιστορία του ποδηλάτου, και ένα βιβλίο ευρωπαϊκής ιστορίας.
Κάτι τέτοιο εννοώ.Άνοιγμα.Ευρύτητα κι ευρυχωρία πνεύματος.
Αφοβία αγίου Πνεύματος.Ευελιξία, ευριμάθεια, έλλειψη μισαλλοδοξίας, διάθεση κατανόησης του άλλου.Και ταυτόχρονα, φροντίδα για τη διατήρηση της προσωπικής σου ταυτότητας και ιδιοπροσωπείας. 

Η Ορθοδοξία, δεν έχει κάτι να φοβηθεί, ούτε γκρεμίζεται απ’ τη γνώση. Αυτό που γκρεμίζεται - για να γκρεμίζεται! - θα πει ότι δεν μπορεί να σταθεί όρθιο.
Αν δεν μπορεί, ε τότε ας γκρεμίσει! Θα γκρεμίσει έτσι κι αλλιώς κάποτε. Εκτός κι αν το κρατάμε με νύχια και με δόντια, δηλαδή με φανατισμό και εμμονή, μόνο και μόνο για να λέμε ότι το κρατάμε.
Η λύση πάντως δεν είναι ούτε οι βρισιές στους άλλους, ούτε η απροϋπόθετη απαξίωση και υποτίμησή τους, ούτε οι εμμονές μου σε πράγματα που εν πολλοίς αγνοώ.
Θυμάμαι έναν παππούλη στη γειτονιά μου, όταν ήμουν μικρό παιδί δημοτικού, που όταν πήγαινε στη λαϊκή με μια ομάδα αντιαιρετική για να αντιμετωπίσουν τους χιλιαστές που μοίραζαν φυλλάδια, είχε ως επιχείρημα εναντίον των μαρτύρων του Ιεχωβά κάτι ατάκες του τύπου ¨φύγετε ρε κερατάδες, μας βρωμίσατε τη γειτονιά!¨ .
Άκουγα τον ιερέα μας να μιλάει έτσι – παιδί εγώ τότε - κι απορούσα, πώς μπορεί να είσαι ορθόδοξος, καλός, αληθινός, και μάλιστα ιερέας και να λες τους άλλους ¨κερατάδες, φύγετε, μας βρωμίσατε!¨
Τα λόγια αυτά, στα παιδικά μου αυτιά φάνταζαν πολύ ξένα.
Οι μάρτυρες του Ιεχωβά, με τα καφέ κουστουμάκια και τη φροντισμένη χωρίστρα τους, να χρησιμοποιούν διαρκώς αγιογραφικά ρητά, κι εμείς… να βρίζουμε ορθόδοξα.
Και ταυτόχρονα όλο αυτό, το ονομάζαμε ¨αντιαιρετικό αγώνα¨ και ¨ορθόδοξο επίπεδο¨.
Θέλω να πω.Κατάλαβες.Σίγουρα, θέλουμε πολύ διάβασμα.
Ίσως, και λίγο ¨διάβασμα¨

Κυριακή Δ'Λουκά(Αγ.Πατέρων Δ'Οικ.Συνόδου)-Πιστός ο λόγος

Αποτέλεσμα εικόνας για sfinti parinti sinodul patru 4 ecumenic
 «Πιστός ο λόγος» (Τίτ. 3,8) αναφέρει ο Απόστολος Παύλος στον μαθητή του Τίτο, αγαπητοί μου αδελφοί, που ήταν επίσκοπος Κρήτης, σε μία περικοπή που διαβάζεται όταν στην Εκκλησία θυμόμαστε οικουμενικές συνόδους, στις οποίες οι Πατέρες τη συνεργεία του Αγίου Πνεύματος έδιναν απαντήσεις σε ζητήματα πίστης
 Κι αυτό διότι ο λόγος της πίστης, ο λόγος των Πατέρων, ο λόγος της Εκκλησίας είναι αξιόπιστος, όχι μόνο διότι προέρχεται από ανθρώπους που έχουν αξιοπιστία στη σχέση τους με τους άλλους, αλλά και γιατί πηγάζει από εκείνους που έχουν εναποθέσει την εμπιστοσύνη τους στο φωτισμό του Θεού. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν καλλιεργούν τους εαυτούς τους, δεν μορφώνονται, δεν μελετούν, δεν ζούνε την πνευματική ζωή της πίστης δια της νηστείας, της αγρυπνίας, της προσευχής, της αγάπης, λαμβάνοντας ουράνια χαρίσματα. Δεν μένουν όμως οι Πατέρες, που είναι συνεχιστές του έργου των Αποστόλων, στα δικά τους χαρίσματα, αλλά εναποθέτουν τον τρόπο τους στα χέρια του Θεού και στην κοινωνία της Εκκλησίας και αφήνονται να φωτισθούν, να μιλήσουν και να κριθούν τελικά και από το Θεό και από το σώμα του Χριστού.

 Οι Πατέρες της Εκκλησίας εκφράζουν την πίστη, το ήθος και την παράδοση της ίδιας της Εκκλησίας. Και είναι επιπλέον πιστός ο λόγος τους διότι έχει χριστοκεντρικό και σωτηριολογικό περιεχόμενο. Δεν είναι λόγος που αποσκοπεί στο να προβάλλει την ικανότητα και το χάρισμά τους, αλλά καταδεικνύει τον Χριστό και τον δρόμο της σωτηρίας που ο Κύριος προσέφερε στους ανθρώπους, σπέρνοντας τον σπόρο του λόγου Του και ζητώντας την αγαθή γη των ανθρώπων. Δεν έμεινε όμως μόνο στο λόγο ο Χριστός, αλλά φρόντισε να «προΐσταται καλών έργων», που δεν ήταν απλώς η αγάπη που έβγαινε από μέσα Του για τους

Παρασκευή, 13 Οκτωβρίου 2017

Άγιος Μάρτυρας Ιάκωβος ο Χαματουρίτης(+13 Οκτωβρίου)

Αποτέλεσμα εικόνας για saint jacob of hamatoura
Το λαξευμένο μέσα σε πέτρα μοναστήρι στο Όρος Χαματούρα στη Κούσπα του Λιβάνου είναι ένα Ελληνoρθόδοξο μοναστήρι που ανήκει στο Πατριαρχείο της Αντιοχείας και είναι ένα από τ' αρχαιότερα στην χώρα.
Το μοναστήρι είναι αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου, αλλά είναι ευρύτερα γνωστό ως Ιερά Μονή της Χαματούρας, που είναι το όνομα του βουνού στο οποίο το μοναστήρι είναι κτισμένο.
Αποτέλεσμα εικόνας για saint jacob of hamatoura
Κατά τα τέλη του 13ου αιώνα, στη Μονή της Θεοτόκου της Χαματούρας, ο Άγιος Ιάκωβος άρχισε την ασκητική του ζωή. Μετά, όταν το μοναστήρι καταστράφηκε από τους Μαμελούκους, εγκαθίδρυσε το μοναχισμό κατά μήκος της περιμέτρου των ερειπίων του μοναστηριού. Με τον καιρό, ξανάκτισε το μοναστήρι αναβιώνοντας και δίνοντας νέο σθένος στη μοναστική ζωή της περιοχής.
Αποτέλεσμα εικόνας για saint jacob of hamatoura
Η πνευματική του ζωηρότητα, η δυναμικότητα, και η δημοτικότητα του μεταξύ των πιστών επέστησε την προσοχή των Μαμελούκων που καθόρισαν στο μυαλό τους να σταματήσουν τον ενθουσιασμό και αποφασιστικότητα του και να τον προσηλυτίσουν στο Ισλάμ. Αυτός αρνήθηκε πεισματικά τις αδυσώπητες τους πιέσεις. Όταν οι φρικτές απόπειρες εξαναγκασμού από του Μαμελούκους απέτυχαν, έσυραν τον Άγιο Ιάκωβο, μαζί με κάποιους μοναχούς και λαϊκούς από την Ιερά Μονή του Αγίου Γεωργίου, που βρίσκεται πάνω από το Όρος της Χαματούρας, στην πόλη της Τρίπολης (την πρωτεύουσα του Βορείου Λιβάνου) και τον παρέδωσαν στον γουαλί (ηγεμόνα).

Για σχεδόν ένα χρόνο, υπέμενε τεράστια βασανιστήρια. Εντούτοις, δεν παραδόθηκε ψυχικά ή να αποκηρύξει την πίστη του, παρά το ότι έπαιρνε κολακείες αλλά και απειλές και εκφοβισμό από τους Μαμελούκους. Αν και παραξενεμένοι από το πείσμα και την επιμονή του Αγίου Ιακώβου, στο τέλος καθώς ήταν η συνήθεια τους για τη τιμωρία τους εχθρούς τους, στις 13 Οκτωβρίου ο Άγιος Ιάκωβος αποκεφαλίστηκε. Επιπλέον, οι Μαμελούκοι έκαψαν το σώμα του για να διασφαλίσουν ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν θα του έδινε μια έντιμη ταφή ως μάρτυρα, μια ταφή που αρμόζει σε ένα άγιο.
Αποτέλεσμα εικόνας για saint jacob of hamatoura
Δεν πέρασε πολύς καιρός μετά το θάνατό του και ο Θεός βλέποντας τα βάσανα και την ακλόνητη πίστη του, του απονέμει αιώνιες δάφνες και χάρη, και σήμερα λάμπει ως μάρτυρας το ίδιο όπως ήταν σαν φάρος κατά τη διάρκεια της επίγειας ζωής του. Ήταν κατά αυτή τη χρονική περίοδο που η Ορθόδοξη Εκκλησία ανακοίνωσε την αγιότητα του Αγίου Ιακώβου, και που τον πρόσθεσε στο κατάλογο των τιμημένων αγίων μαρτύρων της, και προσευχήθηκε για την μεσολάβηση του.
Ο Άγιος μας είχε σχεδόν ξεχαστεί κατά τη διάρκεια της ιστορίας. Αυτό οφείλεται στα πολλά βάσανα που πέρασε η Ορθόδοξη Εκκλησία κάτω από διάφορα μουσουλμανικά σουλτανάτα που αποδυνάμωσαν τη χριστιανική πνευματική ζωή και οδήγησαν σε αισθητή πτώση τη χριστιανική ευμάθεια. Επιπρόσθετα, χειρόγραφα και όλα τα στοιχεία που θα μπορούσαν να είχαν αποσταλεί στο εξωτερικό και να μεταφραστούν, ή είχαν ξεχαστεί, απολεσθεί, ή καταστραφεί.

Ωστόσο, καταγραμμένα περιστατικά από τους προσκυνητές του μοναστηριού, αυτοί που είδαν οράματα από τον Άγιο Ιάκωβο, και πολλοί άλλοι που αναγνώρισαν την παρουσία του, επιβεβαίωσαν τη γνησιότητα της αγιοσύνης του. Δοξάζοντας το όνομα του Θεού, ο Άγιος Ιάκωβος επίσης επούλωσε και έκανε πολλούς καλά.
Αποτέλεσμα εικόνας για saint jacob of hamatoura
Έχουμε πρόσφατα ανακαλύψει μια σαφή μνεία για τον Άγιο Ιάκωβο σε ένα χειρόγραφο που φυλάσσεται στην Ιερά Μονή της Παναγίας Μπελεμεντίου, σε ένα Γεροντικό, που είναι μία βιογραφία αγίων ή συλλογή διηγημάτων για τη ζωή των άγιων. Σε ένα χειρόγραφο του αρχείου της Μονής Μπελεμεντίου, υπ αριθμόν 149, δείχνει σαφώς ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 13 Οκτωβρίου.
 Η Ιερά Μονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στη Κούσπα, Χαματούρα στο Λίβανο, τίμησε τη μνήμη του για πρώτη φορά, στις 13 Οκτωβρίου το 2002 , σε μια ολονύκτια προσευχή (αγρυπνία). Ένας αριθμός από ιερείς, διακόνους, και πιστούς συμμετείχαν σε εκείνη την αξέχαστη μέρα, όπου οι παρευρισκόμενοι έψαλλαν το τροπάριο και την ακολουθία του Αγίου Ιακώβου, που προετοιμάστηκε και συντάχθηκε από τους μοναχούς του μοναστηριού.

Σήμερα, οι πιστοί και οι προσκυνητές συνεχώς αναφέρουν τις εμφανίσεις του αγίου, τις θαυματουργές θεραπείες, και άλλα ευλογημένα έργα του. Όλα αυτά άναψαν τον πνευματικό ζήλο για τον εορτασμό της μνήμης του Αγίου, και δοξάζοντας τον Θεό, τιμώντας τον Άγιο Ιάκωβο τον Χαματουρίτη που εξακολουθεί να είναι ζωντανός ανάμεσά μας στο μοναστήρι του κάνοντας θαυμαστά έργα, προσκλήσεις, και εμφανίσεις στους πιστούς.


Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ

Αποτέλεσμα εικόνας για rugaciunea ingerilor
Ο Γέρων Θαδδαίος συχνά αναφερόταν στις διδαχές του Αγίου Ισαάκ του Σύρου.
Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος είναι ο μόνος που μιλά για τον τέταρτο βαθμό προσευχής που χρησιμοποιούν μόνο οι Άγγελοι,όπου σταματά η κάθε σκέψη και η κάθε λέξη.
Οι Άγγελοι λαχταρούν με όλη τους την καρδιά τον Θεό.
Στους Αγγέλους η λαχτάρα αυτή είναι μόνιμη.
Τέτοια είναι η συγγένεια ανάμεσα στους Αγγέλους, που δεν υπάρχει στη γη.Έτσι και η ψυχή,όταν εγκαταλείπει το σώμα και έρχεται σε επαφή με τους Αγγέλους τα ξεχνά όλα.Αισθανόμαστε ότι ζούμε σε έναν άλλο κόσμο.Τέτοια συγγένεια δεν μπορεί να εκφραστεί.
Αποτέλεσμα εικόνας για βιβλίο ''Γέρων Θαδδαίος" των εκδ.Πορφύρα
Από το βιβλίο ''Γέρων Θαδδαίος" των εκδ.Πορφύρα

Άγιος ιερομάρτυς Βενιαμίν ο Διάκονος(+13 Οκτωβρίου)


Ἔζησε στὶς ἀρχὲς τοῦ 5ου αἰώνα, ἐπὶ βασιλέων,Περσίας Ἰσδιγέργη καὶ Κωνσταντινουπόλεως Θεοδοσίου τοῦ Μικροῦ.
Μᾶλλον καταγόταν ἀπὸ τὴν Περσία καὶ ἦταν Διάκονος τῆς ἐκεῖ Ἐκκλησίας. Κήρυττε μὲ θερμότητα ζήλου καὶ δύναμη λόγου τὶς ἀλήθειες τοῦ Εὐαγγελίου καὶ ἔτσι εἵλκυε πολλοὺς εἰδωλολάτρες. Γιὰ τὴ δράση του αὐτὴ καταγγέλθηκε στὸν βασιλιὰ Ἰσδιγέργη καὶ ὑποβλήθηκε σὲ φρικτὰ μαρτύρια, μέσα στὰ ὁποία παρέδωσε τὴν ἐκλεκτὴ ψυχή του.

Ό Θεός δεν επιβάλλει την παρουσία Του, την προσφέρει(Μητρ.Αnthony Bloom)

Ζούμε σ' ένα κόσμο πραγμάτων πού αποσπούν την προσοχή μας και μας επιβάλλονται. Δεν είναι ανάγκη έμείς να τα προσέξουμε. Εκείνα από μόνα τους στέκονται μπροστά μας! 

Τα μη ορατά όμως δεν επιβάλλονται μόνα τους, πρέπει έμείς να τα αναζητήσουμε και να τα ανακαλύψουμε. 
Ό γύρω κόσμος απαιτεί την προσοχή μας, ό Θεός μας προσκαλεί διακριτικά. 

 Θυμάμαι κάτι πού ένας γέροντας μοναχός μου είπε κάποτε: «Το "Αγιο Πνεύμα μοιάζει σαν ένα μεγάλο δισταχτικό πουλί πού κατέβηκε κάπου κει κοντά μας. "Οταν το βλέπεις να έρχεται πιο κοντά μη κουνιέσαι για να μην το τρομάξεις. Άφησε το να ρθεί δίπλα σου». 
Αυτό ίσως μπορεί να μας θυμίσει την έπιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, «εν είδει περιστεράς».Αυτή ή είκόνα ενός πουλιού πού κατεβαίνει δισταχτικό και ταυτόχρονα έτοιμο να προσφερθεί είναι μια βιβλική είκόνα γεμάτη βαθιά νοήματα — αν και ένας Ιάπωνας κάποτε μου έλεγε: «στη χριστιανική θρησκεία νομίζω ότι μπορώ να καταλάβω τον Πατέρα και τον Υιό, άλλα δε μπορώ ν' ανακαλύψω τη σπουδαιότητα του ''άξιότιμου'' περιστεριού!»

Για να συνεχίσουμε λίγο ακόμα με τα σύμβολα της διακριτικότητας πού είναι το χαρακτηριστικό μιας καρδιάς πού προσφέρεται αλλά δεν εξευτελίζεται, ας ξαναρίξουμε μια ματιά στο «Μικρό Πρίγκιπα» του Αntoine de Saint-Exupery. Στό σημείο όπου ή αλεπού περιγράφει πώς ό μικρός Πρίγκιπας θα
μπορούσε να την εξημερώσει.
 Θα χρειαστεί να είναι πολύ υπομονετικός, να κάθεται λίγο μακριά της, να την κοιτάζει με την άκρη του ματιού του και να μην λέει τίποτε, γιατί τα λόγια προκαλούν παρεξηγήσεις. Μέρα με τη μέρα θα κάθεται πιο κοντά και σιγά σιγά θα γίνουν φίλοι. Βάλε το «Θεό» στη θέση της αλεπούς και θα δεις την αγάπη, την παρθενική σεμνότητα,τη διακριτικότητα πού προσφέρεται αλλά δεν εξευτελίζεται. Ό Θεός δε δέχεται μια γλειώδη, αβασάνιστη σχέση, ούτε επιβάλλει

Πέμπτη, 12 Οκτωβρίου 2017

Άγιος Αντώνιος του Ζαντόνσκ ο δια Χριστόν σάλος

Image may contain: one or more people, people standing and outdoor
 Ο Αντώνιος γεννήθηκε το 1726 και καταγόταν από οικογένεια χωρικών της Ρωσικής πόλης Ζαντόσκ και έφερε το επίθετο Αλεξέγιεβιτς.
Σε ηλικία εφτά χρονών εξαφανίστηκε από το σπίτι του κατά τη διάρκεια μιας καταιγίδας. Όταν τον βρήκαν δυο εβδομάδες αργότερα κοντά σ’ ένα ποταμάκι στους αγρούς της περιοχής, συμπεριφερόταν πολύ παράξενα. Σ’ όλες τις ερωτήσεις, τους απαντούσε ασυνάρτητα ή σιωπούσε, δεν μιλούσε καθόλου.Το μόνο γνωστό για το διάστημα αυτό των δύο εβδομάδων είναι ότι έτρωγε άγρια φασόλια.


Από εκί και πέρα συνέχισε να ζει ως ένας γιουροντίβι,μέχρι τα 125 του χρόνια που κοιμήθηκε ειρηνικά.Ντυνόνταν πολύ ιδιόρρυθμα,φορώντας πάντοτε άσπρα,με ένα κόκκινο μαντήλι γύρω από την μέση του και κρατούσε πάντοτε ένα μπαστούνι, καίτοι δεν είχε κανένα πρόβλημα στο περπάτημα.


 Οι προσκυνητές που ερχόνταν στο λείψανο του Αγίου Τύχωνα στο  Ζαντόνσκ,τον αντιμετώπιζαν με πολλή αγάπη και συχνά ζητούσαν τις συμβουλές του και τις ευλογίες του.

Κάποτε δύο γυναίκες που πήγαν κοντά του,του είπαν ότι η μία ήλθε να προσκυνήσει τον Άγιο Τύχωνα και να προσευχηθεί για μία μεγάλη της αμαρτία και η άλλη ότι δεν έχει κάτι ιδιαίτερο που βάραινε την συνείδησή της,εκτός από μικροπράγματα,αλλά παρόλα αυτά ήλθε να προσκυνήσει.
Τότε ο Αντωνούσκα,όπως τον φώναζαν χαϊδευτικά,είπε στην πρώτη:
« Πάρε μία μεγάλη πέτρα και ρίξε την όσο πιο μακριά μπορείς».Ύστερα γύρισε στη δεύτερη και της είπε να μαζέψει πολλές μικρές-μικρές πέτρες και να τις πετάξει και εκείνη.Μετά απ'όλα αυτά τους ξαναλέγει:«Φέρτε πίσω η καθεμιά τις πέτρες σας και βάλτε τις στο σημείο απο όπου τις πήρατε».
Η πρώτη δεν δυσκολεύτηκε καθόλου,ενώ για την δεύτερη ήταν αδύνατον.«Πήγαινε»λέει στην πρώτη«εξομολογήσου την μεγάλη σου αμαρτία και θα σου συγχωρεθεί».«Ενώ εσύ»είπε στην άλλη«που νόμιζες ότι είσαι εντάξει με την συνείδησή σου,γιατί δεν είχες κάνει παρά μικρές καθημερινές αμαρτίες,των οποίων η σπουδαιότητα σου φαινόνταν ελάχιστη,να ξέρεις ότι το βάρος όλων αυτών μαζί ξεπερνάει ίσως το βάρος της βαριάς αμαρτίας της συντρόφου σου.Μόνο που θα έχεις μεγαλύτερη δυσκολία να τις ανακαλύψεις και να τις ξεφορτωθείς».
 Έτσι ζώντας ο άγιος κοιμήθηκε ειρηνικά στις 29 Σεπτεμβρίου 1851,ημέρα που μέχρι σήμερα η Αγία Ρωσική Εκκλησία τιμά και εορτάζει την μνήμη του.
Από το βιβλίο του Ίκαρου Πετρίδη«Εμπαίζοντες ''Ημείς μωροί διά Χριστόν''


Ο ΜΑΡΤΥΡΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ της ηρωικής δασκάλας ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

Image may contain: 1 person, text

 Εκτελέστηκε στις 13-11-1946 από συμμορίτες-αντάρτες στην πόλη του Σκρα από όπου καταγόταν και εργάζονταν. 
Πιο συγκεκριμένα την 13-11-1946 περίπου 330 συμμορίτες με την συνεργασία Βουλγάρων επιτέθηκαν στην πόλη του Σκρα και μετά τον πρώτο αιφνιδιασμό που κατόρθωσαν να επιτύχουν στην μικρή δύναμη του Ελληνικού Στρατού που υπήρχε στο Σκρα, και αφού δολοφόνησαν τους 5 αξιωματικούς και τους 40 στρατιώτες, ή μανία των συμμοριτών ξέσπασε εναντίον των αθώων και φιλήσυχων κατοίκων τού Σκρα. 

 Οι συμμορίτες ξεχύθηκαν σαν άγρια θηρία μέσα στο χωριό και η πρώτη που πιάστηκε και σύρθηκε στην πλατεία τού χωριού ήταν η Βασιλική Παπαθανασίου η οποία ήταν ή δασκάλα τού χωριού. 
 Η Βασιλική Παπαθανασίου ήταν γεννημένη και μεγαλωμένη στο Σκρα, ήταν κόρη ιερέως και ό αδελφός της ως Υπολοχαγός του Ελληνικού Στρατού είχε σφαγιαστεί από τούς ΕΑΜοβουλγάρους. Έτσι ή μικρή δασκάλα ήταν αυτονόητο ότι θα ήταν το πρώτο θύμα καθώς είχε ποτιστή ολόκληρη από την αγάπη για την ‘Ελλάδα και την αυτοθυσία για την Πατρίδα της, κι αυτά τα ιδεώδη προσπαθούσε να μεταλαμπαδεύσει στις καρδιές και τις ψυχές των μικρών παιδιών πού ή Πατρίδα της εμπιστεύτηκε ως μαθητές, καθώς η δασκάλα ζούσε μόνη στο χωριό μαζεύοντας στο πατρικό της σπίτι (γιατί το σχολείο είχε καεί) τα παιδιά τού χωριού, και εκεί τους δίδασκε την πραγματική Ελληνική ιστορία και τα Ελληνικά γράμματα.
 Οι συμμορίτες με την βοήθεια των Βουλγάρων μάζεψαν και έσυραν στην πλατεία 35 ομήρους βάζοντας μπροστά την μικρή δασκάλα και ταυτόχρονα ανάγκασαν όλους τους κατοίκους του Σκρα να συγκεντρωθούν για να δουν αυτά που θα επακολουθούσαν.
 Η λύσσα των κομμουνιστοσυμμοριτών ξέσπασε πρώτα εκεί μπροστά σε όλους, στο αδύνατο κορμί της άμοιρης κοπέλας.
 Την κτυπάνε με ξύλινα δοκάρια και με τα κοντάκια των όπλων αργά και βασανιστικά επί ώρες και την διατάζουν να φωνάξει ζήτω το ΚΚΕ, όσο η δασκάλα αρνείται σθεναρά αρχίζουν να τις ξεριζώνουν τις τρίχες του κεφαλιού της. Η κοπέλα δεν βγάζει καμιά κραυγή, κανένα βογγητό, μόνο κάποια στιγμή φώναξε ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΔΑ. Οι συμμορίτες έξαλλοι πλέον αρχίζουν να την δέρνουν αλύπητα και να τη βασανίζουν σε σημείο πλέον που έχει παραμορφωθεί το

Τετάρτη, 11 Οκτωβρίου 2017

Και τότε το πετραχήλι θα γίνει το αποκούμπι του πληγωμένου ανθρώπου.. .


...εναντιώνονται στην Εκκλησία, εναντιώνονται στον λόγο της, όμως στα δύσκολα, όταν η πραγματικότητα της αμαρτίας και των παθών θα γεννήσει την οδύνη στην ζωή τους, όταν οι -λάθος και επιπόλαιες- επιλογές θα φέρουν αποτέλεσματα ποτισμένα με το σκοτάδι, την μιζέρια, τα ψυχολογικά προβλήματα, τότε θα αναζητήσουν παρηγοριά, αποδοχή και μια άδολη αγκαλιά μέσα στην Εκκλησία. Και καλά θα κάνουνε. Γιατί της Εκκλησίας η πόρτα δεν κλείνει για κανέναν, αρκεί να θέλει ο άνθρωπος να μπει στην Εκκλησία εν μετανοία. Όχι με το ζόρι. Ελεύθερα.

Και τότε και πάλι κάποιου πνευματικού το πετραχήλι θα γίνει το αποκούμπι του πληγωμένου ανθρώπου.

Και τότε και πάλι κάποιος ιερέας θα μαζεύει -δακρύζοντας και ο ίδιος- τα πνευματικά και ψυχοσωματικά συντρίμμα του προσώπου που ζητά και πάλι μια φυσική ζωή, δηλαδή την ζωή με κέντρο τον Χριστό και όχι τα πάθη του.

Ας είναι λοιπόν έτσι, ας κατηγορούν, ας εναντιώνονται.
Δεν έχω θυμό και νομίζω κανείς δεν πρέπει να έχει θυμό μέσα του. Απλά βλέπεις αυτά που έρχονται, βλέπεις πίσω από τις επιλογές τα αποτελέσματα που έρχονται -γιατί τα έχεις δει στις ζωές ανάλογων περιπτώσεων- και θλίβεσαι. Και πάλι όμως θα είμαστε εδώ, με ανοικτή την πόρτα της καρδιάς μας, με ύφος που δεν θα σου λέγει "καλά να πάθεις, σου τα έλεγα εγώ...", αλλά το μόνο που θα μαρτυρεί θα είναι μια χριστομίμητη συγκατάβαση.

Γιατί, ακόμα κι αν με μισείς, δεν μπορείς να με κάνεις να μην σε αγαπώ. Γιατί, όσο κι αν πετάς τον Χριστό μέσα στην κόλασή σου, Αυτός πάντα θα σου προσφέρει παράδεισο.

Από το Facebook του π.Παύλου Παπαδόπουλου

Σαν καλός πυγμάχος κάρφωσε το βλέμμα της ψυχής σου στον αντίπαλο

Γέροντας Κλεόπα Ηλίε
Αποτέλεσμα εικόνας για CALUGAR PRIVIRE
Σαν καλός πυγμάχος κάρφωσε το βλέμμα της ψυχής σου στον αντίπαλο και προφυλάξου από τα χτυπήματά του. 
 Σαν γρήγορος δρομέας βιάσου να φτάσεις στο τέρμα, για να κατακτήσεις το βραβείο της αρετής. 
Τέτοιον σε θέλει ο Θεός· όχι τεμπέλη και κοιμισμένο, αλλά προσεκτικό και άγρυπνο κυβερνήτη του εαυτού σου.



Άγιος Ιερομάρτυς Αλκίσων, Μητροπολίτης Νικοπόλεως


αγιος-Αλκίσων
 Στα χρόνια της βασιλείας του αυτοκράτορα Αναστασίου Ά (491-516) στη μητρόπολη της αποστολικής Εκκλησίας της Νικοπόλεως (Πρέβεζα) αρχιεράτευε ο Αλκίσων, ένας από τούς πλέον διακεκριμένους ιεράρχες της εποχής. Ήταν στολισμένος με τις χάριτες του Αγίου Πνεύματος και ποίμαινε τούς χριστιανούς του με μοναδικό γνώμονα την εν Χριστώ σωτηρία τους. Στα πλαίσια αυτά μερίμνησε και για την ανέγερση μεγάλης βασιλικής (ναού) πού μέχρι σήμερα φέρει το όνομά του.

 Δυστυχώς όμως επρόκειτο να δοκιμαστεί στη ζωή του. Διότι συνέβη ό αυτοκράτορας Αναστάσιος, παρά τις άλλες ικανότητές του, να παρεκκλίνει από την ορθόδοξη Πίστη, ακολουθώντας τούς αντιχαλκηδονίους αποσχιστές Σεβήρο και Φιλόξενο.

 Με το διάταγμά του (γνωστό στην εκκλησιαστική Ιστο­ρία ως «Τύπος του Αναστασίου» δεν δεχόταν την Δ οικουμενική Σύνοδο της Χαλκηδόνας (481) και εξαπέλυε διωγμό εναντίον των ορθοδόξων επισκόπων.

Οι χαριστικές βολές…


Πράγματι το σκίτσο του Αρκά τα λέει όλα…
Ο ιστορικός ρόλος αυτής της «αριστερής» κυβέρνησης είναι τούτος: Να δώσει τις χαριστικές βολές στην ελληνική κοινωνία και τον ελληνικό λαό. Οι προηγούμενες κυβερνήσεις των δωσίλογων ανδρεικέλων εκτέλεσαν τα ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ και η σημερινή «αριστερή» κυβέρνηση ήρθε για τις χαριστικές βολές…

Και το μεγάλο ιστορικό έγκλημα που θα επιτελέσει, ακόμα,αυτή η «αριστερή»(!!!) κυβέρνηση είναι οι χαριστικές βολές στη Σκέψη!!!
Το αφύσικο το εμφανίζει ως φυσικό, το ανώμαλο ως ομαλό, το νοσηρό ως υγεία, την παρακμή ως ακμή, τη δικτατορική αυθάδεια του 4ου Ράιχ ως δημοκρατία, το νεοσκοταδισμό ως πρόοδο, την υποτέλεια ως αρετή, τις μειοψηφίες ως πλειοψηφίες, την ιμπεριαλιστική κακουργία ως «ανάπτυξη» και τα λοιπά και τα λοιπά…
Τεράστια είναι η επιχείρηση του ευτελισμού των εννοιών και των λέξεων, το έργο της ψυχρής εκτέλεσης των κανόνων της λογικής και της νόησης…

Θα αναδημοσιεύσουμε στη συνέχεια ένα παλιό μας κείμενο σχετικά με αυτές τις «χαριστικές βολές» στο μυαλό, και το Λεξικό που κατασκευάζει η Νέα Τάξη

Η Αγία Λιόβη εκ Γουιμβόρνης και Βίσοφσχάιμ(+28 Σεπτεμβρίου)

Παρότι η ημερομηνία της γέννησης της είναι άγνωστη, η γέννηση της θεωρείται σαν θαύμα.
 Η Αγία Λιόβη γεννήθηκε από ηλικιωμένους γονείς οι οποίοι ήταν στείροι. Η μητέρα της είχε ένα όνειρο στο οποίο πληροφορήθηκε πως θα κυοφορήσει ένα εκλεκτό-αγαπημένο παιδί του Χριστού. Στο όνειρο, πληροφορήθηκε επίσης το ότι το παιδί της θα ζούσε μία πνευματική ζωή, και θα υπηρετούσε την Εκκλησία.
Όταν το παιδί μεγάλωσε αφιερώθηκε και δόθηκε στην μητέρα Tetta προκειμένου να διδαχθεί τα σχετικά με την πνευματική ζωή.
Είχε γεννηθεί με το όνομα Leofgyth στο Wessex μέσα σε αριστοκρατική οικογένεια. Η μητέρα της συνδεόταν με τον Άγιο Βονιφάτιο(ήταν μακρινά ξαδέρφια) και ο Boniface ήταν φίλος του πατέρα της. Μπήκε στο μοναστήρι του Wimborne και είχε την ίδια εξουσία με τον Boniface. Ο 
Άγιος Βονιφάτιος αργότερα αναζήτησε την Leoba η οποία ήταν ευρέως γνωστή για τα χαρίσματα της, για να τον βοηθήσει στην αποστολή του να διαδώσει τον Χριστιανισμό κατά μήκος της Γερμανίας. Επανειλημμένα ζήτησε από την Αγία Λιόβη να τον συνοδεύσει γιατί πίστευε πως πολλοί θα ωφελούνταν από την αγιότητα και το παράδειγμα της. Η Leoba δέχτηκε να τον συνοδεύσει 
αφότου είδε ένα όνειρο. 
Το όνειρο την πληροφόρησε πως θα είχε πολλούς ακολούθους, θα μιλούσε μέσα από την καρδιά της και θα μπορούσε να κάνει πράξη όλα αυτά για τα οποία μιλούσε. Έφτασε στη Γερμανία γύρω στο 748. Ανάμεσα στους συγγενείς που τη συνόδευαν ήταν και η Thecla του Kitzingen.
Image may contain: 1 person
Ο  Άγιος Βονιφάτιος εγκαθίδρυσε μια γυναικεία μονή στην περιοχή Tauberbischofsheim, όπου η Αγία Λιόβη έγινε ηγουμένη. Της εμπιστεύτηκε το σημαντικό έργο της ηγουμενίας και ήταν υπεύθυνη για όλες τις μοναχές . Το 754, όταν ο  Άγιος Βονιφάτιος ετοίμαζε ένα ταξίδι στην Frisia, όπου και επρόκειτο να μαρτυρήσει , έδωσε το μοναστικό του σκούφο στην Αγία Λιόβη   για να δηλώσει έτσι πως όταν έλειπε, εκείνη θα τον αντικαθιστούσε.

Ήταν μορφωμένη γυναίκα και στα χρόνια που ακολούθησαν συμμετείχε στην ίδρυση γυναικείων μονών στο Kitzingen και στο Ochsenfurt. Είχε κυρίαρχο ρόλο στο να διαδώσει το Ευαγγέλιο στην περιοχή της και αναφέρεται πως μια φορά σταμάτησε με μία εντολή της μια καταιγίδα. Ήταν η μοναδική γυναίκα στην οποία επέτρεπαν οι ηγούμενοι των μοναστηριών της Fulda να μπαίνει στα μοναστήρια τους και να νουθετεί τους εκκλησιαστικούς αρχηγούς σε θέματα των μοναστηριακών κανόνων.

Image may contain: 1 person, standing
Αργότερα αποσύρθηκε με μερικές ακόμη Άγγλο-Σάξονες μοναχές σε μία εγκατάσταση στο Mainz στο Schornsheim. Η εγκατάσταση παραχωρήθηκε για την δική της αποκλειστική χρήση από τον Καρλομάγνο. Κοιμήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου του έτους 782. 
Αποτέλεσμα εικόνας για Heilige Lioba, Äbtissin von Tauberbischofsheim, englischer Missionar in Deutschland
Ο Άγιος Βονιφάτιος(+755) είχε ορίσει να θαφτεί η Αγία Λιόβη στον δικό του τάφο. Παρόλα αυτά, όταν  κοιμήθηκε,τοποθετήθηκε σε έναν τάφο δίπλα στον δικό του και όχι μέσα στον ίδιο τάφο. 
Πολλά θαύματα συνέβησαν στο τάφο της και αγιοκατατάχθηκε . Τα λείψανα της μεταφέρθηκαν δύο φορές και τώρα είναι τοποθετημένα πίσω από το ιερό σε έναν ναό  στο Petersburg στη Fulda. Ο Rudolf της Fulda ανέλαβε να γράψει τον βίο της σε συνδυασμό με την δεύτερη μετακομιδή των λειψάνων της.
Image may contain: 1 person, standing and outdoor
Πολλά θαύματα συνέβησαν κατά τη ζωή της και μετά το θάνατο της.
Κατά τη διάρκεια της ζωής της, έσωσε ένα χωριό από μια φωτιά, προστάτεψε την πόλη από μια καταιγίδα, έσωσε τη ζωή μιας μοναχής που ήταν θανάσιμα άρρωστη. Όλα αυτά τα θαύματα έγιναν μέσα από τις προσευχές της.
Θαύματα στον τάφο της. Έσωσε έναν άνθρωπο απαλλάσσοντας τον από τις αλυσίδες που ήταν δεμένες γύρω από τα χέρια του. Γιάτρεψε έναν Ισπανό που υπέφερε από σπασμούς. Λόγο αυτών των θαυμάτων των οποίων μάρτυρας υπήρξε ο Rudolf, τα λείψανά της , μεταφέρθηκαν δύο φορές για λόγους ασφαλείας.

Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017

Στάρετς Αντριάν Κιρσάνωφ


Αποτέλεσμα εικόνας για адриан кирсанов
Μπαίναμε στο κελί(του γέροντα Αντριάν Κιρσάνωφ)πέντε-πέντε,συνοδευόμενοι από τα μουρμουρητά του υποτακτικού του:
- Ο γέροντας είναι άρρωστος. Ήδη κάλεσα ασθενοφόρο από το Πσκωβ για να κάνει εισαγωγή. Μην τον απασχολήσετε για πολύ, σας παρακαλώ.
Αλλά και χωρίς την προτροπή του υποτακτικού ο γέροντας φαινόταν να μη βρίσκεται σε καλή κατάσταση και το χέρι με το οποίο μας ευλογούσε έκαιγε. Όλοι προσπαθούσαν να μιλήσουν σύντομα, μόνο ένας μοναχός μιλούσε με ευφράδεια:
- Ακόμη και ο άγιος Ιγνάτιος Μπριντσιανίνωβ έγραφε πως δεν υπάρχουν πια πραγματικοί πνευματικοί και πως δεν βρίσκεις πια στα μοναστήρια κάποιον να έχει καλλιεργήσει την ευχή του Ιησού.
- Μπορείτε λίγο πιο σύντομα; του ψιθύρισε ο υποτακτικός
- Καλά, με δύο λόγια λοιπόν, θα έλεγα πως σύμφωνα με τους Αγίους Πατέρες: «Δεν σώζονται όλοι όσοι πάνε στο μοναστήρι και ούτε καταστρέφονται όλοι όσοι μένουν στον κόσμο». Για παράδειγμα, στο δικό μας μοναστήρι δεν υπάρχει αδελφότητα αλλά συμμορία, και ο ηγούμενος είναι ένας αγριάνθρωπος.
- Συνεπώς θέλεις να φύγεις από το μοναστήρι; τον ρωτάει ο γέροντας. Γνωρίζεις όμως, αδελφέ, πως όποιος εγκαταλείπει το μοναστήρι του μοιάζει με τον αυτόχειρα και στερείται χριστιανικής κηδείας;
- Η μητέρα μου είναι άρρωστη και με παρακαλεί να πάω σπίτι, ίσα που ακούστηκε η φωνή του μοναχού

- Το ίδιο μού συνέβη κι εμένα. Με παρακαλούσε η μητέρα μου να πάω στο σπίτι. 
Άντε να σου διηγηθώ τι συνέβη...

Εγώ την ιστορία αυτή την ήξερα ήδη από τους συγγενείς του γέροντα που ζούσαν στη Μόσχα. 
Μια μέρα ο γέροντας Αντριάν έλαβε ένα γράμμα από τη μητέρα του και τον πληροφορούσε πως το σπίτι κάηκε και ότι ζούσαν σ’ ένα καλυβόσπιτο και πως όταν έβρεχε το νερό έφτανε μέχρι τα γόνατα. Έτσι η μητέρα του αρρώστησε και εκλιπαρούσε τον γιο της να αφήσει για λίγο καιρό το μοναστήρι και να κερδίσει κάποια χρήματα για να φτιάξει ένα καινούργιο σπίτι. Ο γέροντας Αντριάν δεν εγκατέλειψε το μοναστήρι, όμως νύχτα και μέρα προσεύχονταν στον άγιο Νικόλαο τον θαυματουργό να βοηθήσει την άρρωστη μητέρα του.

Δεν ξέρω πόσον καιρό προσευχήθηκε με τον τρόπο αυτό αλλά μια μέρα εμφανίστηκε κάποιος και έφερε μια βαλίτσα με χρήματα. Μέσα στην βαλίτσα υπήρχε ένα σημείωμα με την παράκληση τα χρήματα να δοθούν στη μητέρα του μοναχού της οποίας το σπίτι κάηκε. Μέχρι σήμερα κανείς δεν ξέρει ποιος έφερε αυτά τα χρήματα. Όταν αγόρασε ένα σπίτι η μητέρα του π. Αντριάν βρήκε στη

Ο Καποδίστριας ... Τι συνάντησε κατά την άφιξη του στην Αίγινα...και μια σημαντική λεπτομέρεια

No automatic alt text available.
“…«είδα πολλά εις την ζωήν μου, αλλά σαν το θέαμα όταν έφθασα εδώ εις την Αίγιναν, δεν είδα τι παρόμοιο ποτέ, και άλλος να μην το ιδεί… Ζήτω ο Κυβερνήτης, ο σωτήρας μας, ο ελευθερωτής μας, εφώναζαν γυναίκες αναμαλλιάρες, άνδρες με λαβωματιές πολέμου, ορφανά γδυτά κατεβασμένα από τες σπηλιές. Δεν ήτο το συναπάντημά μου φωνή χαράς, αλλά θρήνος. (…) Μαυροφορεμένες, γέροντες μου ζητούσαν να αναστήσω τους αποθαμένους τους, μανάδες μου έδειχναν εις το βυζί τα παιδιά τους και μου έλεγαν να τα ζήσω, και ότι δεν τους απέμεναν παρά εκείνα και εγώ>>…”

(Ο Κασομούλης όμως, που ήταν παρών στην υποδοχή, καταγράφει και μια άλλη πολύ σημαντική λεπτομέρεια...)
“Ενύκτωσε, και η νύξ της 11ης Ιανουαρίου απέρασεν με ευφροσύνη όλου του λαού και μελαγχολίαν μόνον μερικών προκρίτων αριστοκρατών πηγή. Νικόλαος Δραγούμης. Ιστορικαί Αναμνήσεις)....".



....και με δίκαιο μου εζητούσαν όλα αυτά, διότι εγώ ήλθα και σεις με προσκαλέσατε να οικοδομήσω, να θεμελιώσω κυβέρνησιν και κυβέρνησις και ως πρέπει ζει, ευτυχεί τους ζωντανούς, ανασταίνει και αποθαμένους διατί διορθώνει την ζημία του θανάτου και της αδικίας. Δεν ζει ο άνθρωπος, ζει το έργο του, καρποφορεί, αν ο διοικητής είναι δίκαιος, αν το κράτος έχη συνείδησι, ευσπλαχνία, μέτρα σοφίας".

“…Ώς ψάρι εις το δίχτυ σπαράζει είς πολλούς κινδύνους ακόμη ή ελληνική ελευθερία. Μου εδώσατε τους χαλινούς του κράτους. Τίνος κράτους; Μετρούμε είς τα δάκτυλα την επικράτειάν μας. Τ’ Ανάπλι, την Αίγιναν, Πόρο, Ύδρα, Κόρινθο, Μέγαρα, Σαλαμίνα.
 Ο Ιμπραΐμης κρατεί τα κάστρα και το μεσόγειο της Πελοποννήσου, ο Κιουτάγιας την Ρούμελη, πολλά νησιά βασανίζονται από αυτεξούσιο στρατό καί από πειρατείαν, τα δύο μεγάλα πολεμικά καράβια μας είναι αραγμένα ξαρμάτωτα εις τον Πόρο, η Αθήνα έφαγε πέρυσι τους ανδρειότερους των Ελλήνων.

 Που το θησαυροφυλάκιον του έθνους; Ακούω επουλήσατε και την δεκατία του φετεινού έτους πρίν σπαρθή ακόμα το γέννημα, ο τόπος είναι χέρσος, σπάνιοι οι κάτοικοι; σκόρπιοι είς τα βουνά και εις τα σπήλαια. Το δημόσιο είναι πλακωμένο από δυο εκατομμύρια λίρες στερλίνες χρέος, άλλα τόσα ζητούν οι στρατιωτικοί, η γη είναι υποθηκευμένη είς τους Άγγλους δανειστάς, ανάγκη να την ελευθερώσωμε με την ίδια απόφασι ως την ελευθερώσαμε καί από τα άρματα του Κιουτάγια και του Αιγυπτίου. 

Δεν λυπούμαι, δεν απελπίζομαι, προτιμώ αυτό το σκήπτρο του πόνου καί των δακρύων παρά άλλο. Ο Θεός μου τά δωσε, το παίρνω, θέλει να με δοκιμάση. Είμαι από τη φυλή σας, είς ένα μνήμα μαζί με σας θα θαφτώ, ό,τι έχω, ζωή,περιουσία, φιλίες είς την Ευρώπην, κεφάλαια γνώσεων αποκτημένα από τόσα θεάματα και ακροάματασυμβάντων του κόσμου είς τάς ημέρας μου, τα αφιερώνω είς την κοινήν πατρίδα… Κατεβαίνω πολεμιστής είς το στάδιον, θα πολεμήσω ως κυβέρνησις, δεν λαθεύομαι τον έρωτα των προνομίωνπού είναι φυτευμένες είς ψυχές πολλών, τα ονειροπολήματα των λογιωτάτων, ξένων πρακτικής ζωής, το φιλύποπτο, κυριαρχικό και ανήμερο αλλοεθνών ανδρών. Η νίκη θα είναι δική μας, αν βασιλεύση είς την καρδίαν μας μόνο το αίσθημα το ελληνικό, ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης."
Από το facebook του ΓεώργιοςΣκλαβούνος